Zuid Korea

Z-Korea: 27/10 t/m 5/11

We gaan eersteven terug in de tijd: Port Moresby, Papua new Guinea.We ontmoetten daar,in een hostel, een Koreaanse man.Hij praatte over zijn land, over Kimchi, een supergezond voedsel in Korea. Hij ging er maar over door, wij hoorden het aan. Toen wisten we nog niet, dat we 7 mnd na data zelf in Korea zouden zijn en aan de Kimchi zouden zitten....

27/10 We hebben China achter ons gelaten en voor we het weten staan we in de megastad Seoul voor een guesthouse met onze backpack.Wat ons meteen weer opvalt zijn de vriendelijke mensen, en engels sprekende mensen, informatie in het engels, heerlijk.Dat maakt het reizen in het westerse Korea gemakkelijk. Z-Korea is iets meer dan 2x zo groot dan Nederland, maar wel bijna 50 miljoen inwoners.Seoul heeft daarvan het leeuwendeel.We merken er trouwens niet al te veel van, misschien komt het omdat we net uit China komen... We hebben een weekje de tijd hier, dus slechts een fractie van het land kunnen we bezichtigen. Een ding dat met kop en schouder bovenuit steekt in het eten,hmmmmm.Al de eerste avond genieten we van een heerlijk gerecht, Bolgogi. Vlees wordt voor je neus in een wok klaargemaakt, diverse bijgerechten en verse groentes op tafel, wat je gecombineerd in een slablaatje wikkelt en in ene keer in je mond laat verdwijnen. En daar hebben we geen enkele moeite mee.Een vast onderdeel van de bijgerechten is altijd Kimchi, al eerder genoemd. Dit zijn eigenlijk koolbladeren die in water met zout geweekt zijn en dan in een mix van kruiden wordt gemarineerd. De dag na aankomst vertrekken we meteen naar het zuiden, met de trein.De trein is fantastisch, lekker snel en zeer comfortabel.Hij komt zo voorrijden dat je precies bij de goede ingang zo naar binnen kunt stappen.En hij vertrekt precies op tijd.We moeten elkaar even knijpen of dit wel echt is.Maar, eerlijk gezegd, in Korea zijn het totaal andere prijzen dan we tot nu toe gewend waren. Het is nu even slikken.Vervoer,gros van het eten, en overnachting zijn stukken duurder.Maar dan krijg je er ook wat voor. Om 1430 komen we aan in Mokpo, in het zuidwestelijke puntje gelgen. Hiervandaan willen we de boot nemen naar Jejudo eiland, maar helaas er gaat geen boot meer vandaag. Dan boeken we maar een overnachting.Tot onze verassing krijgen we een vip room voor hetzelfde geld als een gewone kamer, compleet met computer,welja.Maar tijd om ervoor te zitten is er niet, we gaan er nog even op uit voor een wandeling.Want vlakbij is een berg met mooie palviljoens en eenmaal bovenop geklauterd hebben we een mooi uitzicht. Ons motel is 5 min gelegen vanaf de boot, die ons in bijna 5 uur naar Jejedu eiland brengt.De boot is een groot gevaarte,met alles erop en eraan.Dan is het meteen een brommer huren om het eiland te verkennen.De eigenaar heeft geen haast en vind het leuk om even te babbelen. Hij vertelt van een ‘foreigner' die vorige week een ongeluk kreeg met zijn brommer en of wij wel goed kunnen rijden.Nou dat kan Patrick als de beste.We scheuren eerst naar de nabij gelgen luchthaven om een ticket te kopen voor later. Dat is in 5 min gebeurt, alsof je een broodje koopt. Het loopt inmiddels al in de namiddag en dus is het in een keer door naar de oostkust, waar we in het donker aankomen in Seongsan.Een vrouwtje komt ons tegemoet en rent voor ons uit naar haar motel.Het is 5 min loopafstand van de indrukwekkende oude vulkaan Ilchulbong.Die we de volgende ochtend in alle vroegte beklimmen om zo daar de zon op te zien gaan. Het is een flinke klim zo ‘s ochtends vroeg als je net je bed uit komt, 182 m boven zee niveau.Deze is ontstaan onder water zo'n 100.000 jaar geleden. Bovenop gekomen is het een vredig en rustgevend gezicht, en de krater zelf is begroeid met mooi groen gras.Op de werelderfgoedlijst.

De volgende attractie zijn de ‘Lava tubes', een ondergronds gangenstelsel van 13.422 m lang. De gangen van lava zijn wel 5-10 m hoog en 5 m wijd. Er is ampel verlichting in de gangen, wat een grimmig gevoel geeft.Heel apart.Ook op de werelderfgoedlijst. Het eiland heeft heel wat kraters, we bezoeken er nog twee voordat we bij het zuiden van het eilandje aankomen. Daar zien we nog twee watervallen, het is eigenlijk niet het goede moment daarvoor, in de herfst.Maar toch mooi, zeker de ene die in de zee uitkomt. Het zuiden van het eiland heeft een mooie kuststrook en dat vond Hendrik Hamel zeker ook.Wie is dat nou?? Hendrik Hamel kwam aan in1635 met zijn schip de Sperwer,door een storm kwam hij hier aan ipv Japan.Hijwerd voor vele jaren vastgehouden in Korea voordat hij zijn reis weer voort kon zetten.Het schip is nagemaakt en de hele geschiedenis kun je lezen aan boord. Het onderste van het schip is toegewijd aan Guus Hiddink, hij heeft het voetbalelftal groot gemaakt, dat zijn we natuurlijk niet vergeten.De entree voor het schip bedraagt een paar euro`s .Voor een Nederlands schip, moeten wij als Nederlanders betalen? Het is toch wat.Met paspoort gewapend lopen we op het ticketoffice af. En ja hoor, het werkt, we mogen er gratis in, jippie!

Dan is het tijd om weer terug te gaan naar Jejusi en de brommer in te leveren.De eigenaar is blij om ons en zijn brommer weer ineen stuk terug te zien,zo ook wij.De Koreanen hebben er aardig de vaart in op de weg, het is oppassen geblazen.We drinken een bakje koffie met hem en hijgeeft ons een lift naar ons hotel. We hebben nog even tijd dus brengen we een bezoek aan een Shrine in de stad. Een mooie rustige plek temidden van de stad.Er gaat een mooie legende over. Mnt Hallassan. In het midden van het eiland ligt het hoogste punt van Korea,ook genoteerd op de werelderfgoedlijst,mnt Hallassan.We staan vroeg op om de klim van 750m naar 1950m te maken.Het is weekend en worden we dus vergezeld door vele Koreanen,compleet in sportieve design outfits.Ze willen er graag goed uit zien voor de buitenwereld.En is een aardige klim,maar de moeite waard. Het is herfst dus vele mooie herfstkleuren te zien.Na 4 uur aardig doorlopen bereiken we de top, een krater. Na de winter is hierin een mooie meer te bezichtigen, maar nu is er slechts een klein plasje water over. Maakt niet uit.

En dat was daarmee het einde van Jejusi, de volgende dg stappen we in het vliegtuig voor een uur durende vlucht naar het vaste land, met als bestemming Daigu,in het oosten.We moeten een aantal bussen nemen voordat we bij de prachtige tempel .... aankomen.De tempels zijn prachtig hier met al hun kleuren. In het plaatsje Gyeongsangbuk overnachten we, alvorens nog even bij een aantal Tombs gaan bekijken.Grote heuvels begroeid met gras waar vroeger grafkisten in lagen.

3/10 We zijn alweer 7 maanden aan het reizen vandaag!Vele mensen vragen zich af of het nog niet zat zijn.Uiteraard hebben we die momenten.Maar het wordt altijd beloond met mooie momenten welke het de moeite waard maken.En naar de aankomende 2e helftkijken we erg naar uit, daar er de ontmoetingen zullen zijn met familie in Japan,Canada en Zuid Amerika.Maar we kijken er zeker naar uit om weer terug te komen in Nederland,familie en vrienden weer te zien en een vaste plek te hebben. Vanauit Gyeongsangbuk maken we de treinreis richting Seoul, maar we maken 1 stop in Suwon. Daar is een prachtige stadsmuur te zien met wachttorens en dergelijke. Seoul Een grote stad, 10 miljoen inwoners, maar een prettige stad. De ondergrondse is uitstekend al is een kort ritje best prijzig. We hebben onszelf een druk programa opgelegd, dus vroeg uit bed. We beginnen met een wandeling in een heel rustig gedeelte van de stad, je zou haast niet weten dat je in zo'n grote stad was. Op een heuvel temidden van bomen en struiken waar je de vogeltjes hoort en blad dat zich laat vallen.Zacht gezang en trommel geluid gemaakt door mensen die rituelen uitvoeren.Behalve boedisme speelt confuciusme een grote rol.Bij de zenrotsen voeren een paar mensen hun gebeden uit, steeds maar weer knielend en opstaant, met kralen in de handen. Vroeger kwamen de zwangere vrouwen hier om te bidden dat ze jongetje kregen. We stappen weer in de metro en nemen deel aan een rondleiding door het paleis Chabgdokkung.Hier ook weer de prachtige herfstkleuren. Aan het einde van de dag maken we nog een wandeling door de stad en eidigen met een ritje in een kabelbaan die ons naar de 237 m hoge communicatietoren brengt.Het is inmiddels donker en zo is het een mooi gezicht met alle lichtjes. En zo komen we alweer aan het einde van Korea. Op 5/11 stappen we aan boord van het vliegtuig van Japan airlines.

China

29/9/08 t/m 27/10/08: China Zoveel moeite hebben we moeten doen om het visum voor China te krijgen, het landdat meer dan 1.3 miljard inwoners kent,de meeste luchtvervuiling heeft,beschermde dieren opeet,dat tibet onderdrukt, en je China Loney Planet in bezit zal nemen. Willen we hier nog wel heen? Eigenlijk hebebn we niet veel zin meer maar we hebben grof betaalt voor het visum en het zal een eenmalig bezoek worden.We zijn ook nieuwsgierig wat het land ons brengt. China is 231 keer zo groot als Nederland, en we hebben 30 dagen de tijd. Daarom kiezen we ervoor om 2 provincies te bekijken, Yunnan en Sichuan.Dan op de weg naar Beiinglangs Terracotta warriors.Dit zijn de twee meest bezochte provincies, maar er schijnen dan ook mooie dingen te zien zijn.:) Yunnan provincie. 29/9: We komen de grensovergang bij Hekou heelhuids over.Het meisje bij de pspoortcontroleheeft alleen geen idee hoe ze Yvonne's naammoet invoeren in de computer, wat is nou mijn naam, duijst of van leeuwen en wat is de voornaam.Leg dat maar eens uit. Maar we komen er samen uit.Dan moeten de tassen door de scanner.Gelukkig waren we van te voren al gewaarschuw door 2 andere touristen dat ze je reisgids van china afpakken.Dus Yvonne heeft hem op haar buik geplakt en een trui erover. We laten de gids van Japan zien. Nee, meer boeken hebben we niet hoor. Dan is het om 1800 en lange,(13 uur)hobbelige busrit naar Kumming,een paar honderd km naar boven toe.Het is een slaapbus maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geen airco en roken is toegestaan, volop.Het eerste stuk van de weg is zo slecht dat je letterlijk gelanceerd wordt van je zitting.Het is alsof je op een grote rodeostier zit, of ligt eigenlijk. Maar de complimenten voor de bestuurder, die weet de grote bus over de modderige weg vol kuilen en plassen water veilig te vervoeren. In Kumming aangekomen nemen we meteen onze vervolgbus naar Xiaguan(Dali City), om vervolgend weer een bus te nemen naar Dali , de oude stad. Dan hebben we het ook wel gehad. We vinden al vrij snel een kamer, ondanks dat het deze eerste week van oktober Vakantie is in China.(GRRR) Het valt ons meteen op dat de mensen hier een stuk vriendelijker zijn dan in Vietnam. Waarschijnlijk komt dat omdat ze het hier aardig goed hebben en ons niet zozeer ‘nodig hebben'. Enfin aangekomen in Dali oude stad.Rondom Dali is een muur waardoor je inderdaad het gevoel krijgt in een andere wereld te zijn of terug in de tijd. Leuke,sfeervolle straatjes wisselen elkaar af. Mooie bestrate weggetjes en huisjes van traditioneel steen architectuur en hout.We maken kennis met de lokale bewoners' de Bai'. Dali ligt op 1900m hoogte voor de Jade Green Mountains. Leuk om zo voor onsChina's eerste bezienswaardigheid te ontdekken. Ook hier zijn de mensen wederom erg vriendelijk en het fruit super goedkoop. We nemen een bezoek aan de' drie Pagodas park' en spenderen daar 3/4 van de dag. Het is een groot gebied met diverse tempels waarvan Chongseng tempel er boven uit steekt. Vanaf deze tempel heb je een prachtig uitzicht over het park, de pagodas en in de verte Erhai Hu meer. We nemen de nodige kiekjes en vertrekken op de fiets in de regen richting het Erhai Hu meer de zevende grootste zoetwater meer van China. We boeken een vlucht naar Chengdu in Sichuan provincie om zo tijd te winnen. Wat ons 50 euro pp kost dus geen drol. En een hoop reistijd scheelt. Onze planning wijzigt hierdoor een beetje. Eerst maar de Tiger Leaping Gorge doen dan naar Shangrila vervolgens terug naar Lijiang en vanuit Lijiang naar Chengdu. ‘s avonds wonen we een familie diner bij in het hostel bij met nog een aantal andere backpackers.Zo proeven we wat van het chinees eten, wat overigens totaal anders is dan de chinees in Nederland. 2/10 een lokale bus pikt ons op voor het hotel , nou ja ongeveer. We moesten letterlijk achter de bus aan rennen en nog een keer uitleggen waar we heen wilden in het chinees.Het leuke van dit is dat je met enkel Nihao( hallo)niet ver komt. Dus de inmiddels beroemde Lonely planet maar raadplegen. Gelukkig staan daar ook de chinese tekens achter elk stad of bezienswaardigheid. Na wat gestuntel eindelijk op weg. We praten met een chinees meisje die ook blijkbaar moeite heeft met de Engelse taal. Maar het hindert niet ze redt zich aardig en we komen zo wat meer te weten over china en Yunnan provincie. Tiger Leaping Gorge. Aangekomen in Qiaotou ( Tiger leaping gorge dorpje) worden we erop gewezen eerst even entree te betalen voor het behoud van de gorge. We vinden een plek in een leuke guesthouse met zijn aparte gastvrouw/man(?) Jane. ‘s avond eten we beide een maaltijd bereidt met Yak vlees ( kruising tussen os en stier/koe die voornamelijk in Tibet en Nepal voorkomt) Yvonne heeft de dag erna last van diarree. Of dat nou door de Yak vlees komt of de doner kebab in Dali, we zullen het nooit weten. Dus dan maar rustig door de Tiger Leaping gorge heen. We doen hem aanvankelijk met een ander frans stel die met een auto vanuit Frankrijk door Europa -Turkije- Kazachstan,Kyrgystan en Pakistan hebben gereden. Je onmoet zo de gekste mensen. Een ding is in iedergeval zeker reizen is in.Net genoemde landenkomen steeds meer in.Zuidoost Azie is al niet meer interessant,mensen willen steeds meer naar landen waar geen of weinig touristen komen. We doen de gorge in twee dagen tijd. Het is een adembenemende loop door een kloof met telkens de Jinsha rivier in het vizier. De kloof is trouwens een van de hoogste ter wereld. Na de beruchte 28 bends bereiken we een uitzichtpunt op ongeveer 2600 m hoogte. Een klein chinees oud vrouwtje wacht ons lachend op.5 yuan om ophet uitzichtpunt te mogen staan. Zonder problemen geven we het geld aan haar. Na wat chinees gebrabbel mogen we door. We nemen afscheid van de Fransen en besluiten in een guesthouse bijna halverwege te verblijven. Een prachtige kamer met uitzicht op de bergen. De laatste dag van de trek is wederom weer verbluffend mooi. Geen woorden voor!! Na een ontmoeting met een Engels stel dalen we af naar de rivier zelf. Een vermoeiende afdaling en dan te bedenken ook weer omhoog te moeten. Hijgend en puffend komen we aan op Tiger leaping stone ( Middle section) nemen de nodige foto's en hop weer naar boven. Het zonnetje schijnt goed dus lekker heet. Maar zonder meer de moeite waard. Tiger Leaping Gorge we zullen je niet gauw vergeten!! Diezelfde middag reizen we met het Engels stel naar Zhongdian oftewel Shangrila. Een 2 uur durende minivan rit naar 3200 meter hoogte. Zhongian-Shang-ri-la of in het tibetaans Gyalthang: In principe een Tibetaanse stad. Ook weer erg sfeervol. Het is er wel erg koud en nat dus dan maar onze warme North face trui en jas aan.(Gekocht in Nepal voor een onnoemelijk laag bedrag.)Je proeft zo inderdaad een stukje Tibet. We bezoeken de inmens prachtige Ganden Sumtseling Gompa monastery en de bij behorende Tibetaanse dorp. Het is er zo mooi dat we bijnade gehele dag hier vertoeven. We sluiten de dag af met een bezoek aan detempel in de oude stad zelf. De winkeltjes puilen uit met souvenirs; belletjes yak truien,sjaals en wolletjes, schilderijen en allerlei andere leuke prulletjes. Op het plein nemen we wat lokaal voedsel en bekijkende plaatselijke dans voorstelling.Elke avond wordt er gedanst door de lokalen op disco achtige chinese muziek erg plezant om naar te kijken. Beentjes naar links armpjes omhoogvoetjes van devloer en dat allemaal uitgevoerd door zo'n 100 man. De plezier straalt ervan af. LEUK!!! Omdat we niet stil kunnen zittenhebben we meteen al weer een busjegeboekt naar Lijiang. Lijiang De busrit ernaar is adembenemend mooi. Besneeuwde bergtoppen boven de groene valleien.Lijiang bestaat uit een oude en nieuwe stad welke je vanf de heuvel in het Black dragon pool park goed kunt zien. In dit park vertoeven we de rest van de dag genietend van de prachtige bezienswaardigheden. Het stadje zelf straalt op en top knussigheid uit, ook al is het toeristisch, een ieder zal zich er thuis voelen.Straatjes omhoog, omlaag lopend vol met bochtenwerkbestraat met oude keien. Afgewisseld met glasheldere kanaaltjes, gevuld met allerlei vis, welke vroeger diende als water voorziening. Het plaatsje heeft de reusachtige aardbeving uit 96 doorstaan en hierna is hetmeteen op werelderfgoed lijst gezet. Het is een plaatsje waar je gewoon lekker doorheen wandeld, een terrasje pakt of in een van de vele knusse tentjes gaat zitten.We genieten van nog meer lokaal voedsel dat gewoon op straat wordt klaargemaakt.Soms is het gewoon uitproberen, dan pakt het goed uit, soms niet.De Chinezen eten letterlijk van allles,dingn waar wij van gruwelen. ‘s avonds wonen we een origineel naxi concert bij. Origineel, omdat er leden bij zitten die over de 80 jaar zijn en op hun sommige eeuwenoude muziekinstrumenten spelen. Ook wordt er gezongen door het ruim 30 man grote orkest, onder leiding van meneer Xuan Ke. Deze oude getalenteerde man heeft vroeger westerse muziek gestudeerd en hierdoor 21 jaar in de gevangenis moeten doorbrengen. De muziek die we luisteren is oud, prachtig, en het orkest is ook intrigerend om naar te kijken, de instrumenten en de wijze, sprekende gezichten van de oude Chinezen.Heel mooi. Niet alleen overdag maar misschien ook vooral ‘s avonds is het een plezier om door het stadje heen te lopen. Alle lichtjes,gekleurdelampioenen, weerspiegelend in het water, maken het zo sfeervol dat je helemaal niet naar bed zo willen.Maar we gaan toch, want Patrick is zo dapper hij staat de volgende ochtend vroeg op om een stel heel mooie plaatjes te schieten voordat jan en alleman door de straaten banjert.(we dachten dat de Chinese vakantie voorbij was maar lijkt er niet op) Zie voor jezelf. China valt ons erg mee, we hebben het best naar ons zin hier en het feit dat de mensen over het algemeen erg vriendelijk zijn helpt natuurlijk ook.Wat ook anders is ten op zichte van de afgelopen 5 maanden dat de mensen je hier ‘met rust' laten.Geen getouwtrek aan je.Heerlijk.Heel af en toe wel,maar dat is dan van zeer korte duur. We zijn eigenlijk erg wantrouwend geworden in zuid oost azie tov de mensen,wat vervelend is, want 9 van de 10 keer hebben ze goede bedoelingen hier. Het nadeel is dat de mensen hier ongeloofelijk veel roken, eigenlijk met name de mannen. Overal, ook al staat er een bordje verboden te roken,wordt er gerookt.Qua vervoer zijn de airconbussen dan ook heerlijk omdat er daarniet gerookt wordt.En vliegen natuurlijk.En oja, hadden we al het rochelen en vervolgens het uitspugen genoemd? Overal hoor het onsmakelijke geluid, gespuugd wordt er veel.Zelfs in de bus waagde iemand om zijn sputum in het gangpad te doneren. Na een vuile blik van Yvonne gebruikte hij even later een plastic zakje.Oh, en oja, niet te vergeten de toiletten.Die zijn heel sociaal gebouwd, zodat je kan kletsen met je buurvrouw. Lage muurtjes, geen deuren.En een gat in de grond, maar dat zijn we al gewend van de afgelopen maanden.Maar goed, des te meer waarderen we het weer als we een ‘gewone' wc vinden. Hele kleinekinderen hebben het makkelijk, zij dragen een broekje waarbij de billen bloot zij. De moeders houden de beentjes omhoog en zo kan het kind dan plassen.Het heeft geen luier aan.Plassen voor hunkan dan ook overal, ook midden op straat.We weten niet wat viezer is, dat of het geluid en het zicht van rochel op straat. Op 8/10 maken we de vlucht naar Chengdu, in de Sichuan provincie, ten noord oosten van de Yunnan provincie.We zijn beniewd of de de LP weer moeten verstoppen bij de douane ophet vliegveld.We zullen het zien. Sichuan Chengdu We worden inderdaad gefouilleerd op de luchthaven van Lijiang, Yvonne heeft de LP weer onder haar trui en deze wordt ontdekt.'What is this?' wordt er gevraagd. ‘A book' is ons antwoord en dan schijnt het goed te zijn.We mogen verder en een uurtje later staan we in Chengdu. Met de bus gaan we naar het centrum, het is inmiddels tegen tienen ‘s avonds.We stappen uitvlakbij een groot hotel, dat er duur uitziet.We weten dat er in deze tijd van het jaar grote kortingen worden gegeven en dat is hier ook het geval. Met enkel gebarentaal krijgen een super de luxe kamer,incl ontbijt wat de volgende ochtend uiteraar een chinees ontbijt blijkt te zijn.We maken onze weg naar ene ander hotel, hostel, waar goed engels gesproken wordt-dat is goud waard hier. We kunnen hier van alles regelen, bustickets, een tour naar de panda'sen een vliegticket om uit China te komen.(Die hadden we namelijk nog niet.) Het vliegticket vanuit China naar Japan wordt via Zuid Korea, hebben we onlangs besloten, het ligt mooi op de weg en er schijnen enkele mooie dingen te zien zijn. We regelen een busticket naar de natuurparken overmorgen, en een tour naar de panda's voor de volgende dag. Op de dag zelf brengen we een bezoek aan de Green Ram tempel, de oudste Taoist tempel in de omgeving.Mooi. Na een goede nachtrust in dit keer een dorm,staan de Panda's op het program. En dat is fantastisch. Ongeveer 50 panda's leven hier, met meer onderweg, is een vrij mooie omgeving voor ze-vooral tov de panda's in Hongkong die in het met betonnen ruimte moeten doen-.Wat een mooie beesten, we kunnen ze goed van dichtbij zien, ze hebben net hun eten gehad-bamboe-het enige wat ze eten en dan rusten ze uit voor de rest van de dag. We zien ook de rode panda,meer haast een soort vos, met hun prachtige dikke staarten. Een hele ervaring om deze beesten voor het eerst in het echt te zien, maar wat triest tegelijkertijd, dat we ze alleen kunnen zien, achter een hek.In het wild komen ze niet meer voor ende vraag ofze bezig zijn met een reintregatie project wordt negatief beantwoord. ‘De panda is ons icoon voor China, we houden van ze en hier worden ze goed behandeld, in de natuur gaan ze dood'.Met andere woorden, zonder panda verliest china zijn gezicht, dan maar achter de tralies houden waar ze veilig zijn.Heel erg jammer. En dan is het de dag erna vroeg op, en een dag in de bus,naar het noorden van de Sichuan provincie. We rijden door de omgeving waar in mei de aarbeving heeft plaatsgevonden. We zien nog duidelijk wat het heeft aangericht. Hier ligt het Jiuzhaigou NP, en het is wonderschoon.Je betaalt een flink bedrag, 30 euro pp voor de dag, maar het is het zeker waard.Turquise meren,watervallen,omringd door naaldbos waartussen loofbomen/struiken staan die op het moment aan het kleuren zijn, en om het af te maken, besneewde bergtoppen die hier bovenuit toornen, als de kaars op de mooie versierde taart. Bussen rijden op de Y vormige weg in het park, op en neer en op en neer, om de vele touristen te vervoeren.Terwijl het nu eigenlijk nog niet zo druk is, het toursiten aantal is sterk gedaald na de hevige aardbeving in mei dit jaar.Je kan op en af de bus zo vaak je wilt, zodat je stukken kan lopen tussen de ‘hoogtepunten' in.We doen ene beetje van beiden zodat we het park globaal kunnen bekijken in een dag.We blijven Wauw zeggen, keer op keer. Zie de fotos. In de ochtend en als de zon onder is, daalt de temperatuur hier behoorlijk, we zijn gekleed in dikke trui en jas. Heerlijk,om de kou weer eens goed te voelen. De volgende dag zien we het niet minder mooie NP Huanglong.We reizen hierheen met eenIsraeli stel. Er zijn trouwens ontzettend veel Israeli hier, we zien niet anders. We komen erachter dat het vakantie tijd is in Israel, dat verklaart een heleboel:). De tocht erheen is al fantastisch, grootse valleien maken dat we ons klein voelen.We gaan hoger en hoger zodat we letterlijk op sneewhoogte komen. Huanlong NP staat op de werelderfgoedlijst om zijn kalksteen terrassen op zo'n hoogte dat het de enige plaats in de wereld is.Er wordt dan ook weer een hoge prijs voor gevraagd.Maar hier krijgen we met onze Padi duik pasjes een studenten korting, op zulke momenten is het toch handig dat ze geen engels kunnen:) Wederom mooie plaatjes, zie voor jezelf op de foto's.In dit park, beiden staan trouwens op de wereld erfgoedlijst, maken we een rond wandeling. Het hoogste punt hier is rond de 3500m , we merken het aan de ijle lucht. Vele Chinezenmaken gebruik van de zuustof flesjes die te verkrijgen zijn. We denken dat deze 2 parken heel dichtbij komen van wat het mooiste is wat we gezien hebben. In Songpan overnachten we, een leuk rustigdorpje.Het heeft een mooie stadsmuur en we vinden een goed hostel en een plek waar het goed eten is, dit hadden we al vernomen van een familie lid die hier eerder geweest is.Rarara... Ze zijn blij met onze komst, sinds de aarbeving hebben ze moeten sluiten en nu nog zijn we slechts met een handvol touristen. Dan is het vroeg op de volgende ochtend, om 0600 zitten we in de bus.Een lange, lange, lange rit.Niet eerder dan 1700 komen we aan.Tterug in Chengdu. Omdat we hiervandaan gemakkelijk de trein naar onze volgende bestemming kunnen halen. En dat doen we dezelfde avond nog, om 2100 vertrekt de 16 uurdurende treinreis naar Xian.Uiteraard is diteen slaaptrein, compleet met slaapmat, kussen en dekbed.We slapen best. Shaanxi Xian We komen dus rond enen ‘s middags aan en zoeken een hotel aangeschreven door LP(wat hebebn we het boek vaak in ons handen en oh, wat zijn we die gids zat)dichtbij het station gelegen. Na het gewoonlijke afdingen(dit moet zeker in dit seizoen en is gebruikelijk)zetten we onze tassen neer en lunchen wat.Dan meteen regelen voor de dag erna, bezoek aan de Terracotta Warriors, en het kopen van een treinticket voor de dag erna. Dat is lastig, niemand bij het loket, niemand van de omstanders die zich verzamlen rondom de twee blanke mensen, ook niet de politieman die zich nieuwsgierig inmengt.Helaas, ook methet beetjehulp die LP geeft door zijn kleine vocabulaire, we komen er niet uit. Dan maar terug naar het hotel. Hier staan 6 meisjes achter de bali te hangen en springen allemaal tergelijk op als we de bali naderen.Gelukkig kunnen ze engels wat we al wisten en hun schrijven voor ons op in het chinees wat we willen. Dus weer terug naar het station en klaar is de klus. Ja de bevolking in China is enorm, zoals eerder genoemd meer dan 1.3 miljard. De dichts bevolkte provincie is Guangdong,alleen al de eerste maanden van dit jaar zijn 1 miljoen baby's geboren!En er wonen al 100 miljoen.Dat er dit jaar nog meer baby's zijn geboren heeft wellicht ook te maken met het feit van de olympische spelen, je kind geboren in dat jaar, nou nou! Een ding wat nog erger is, heeft te maken met het feit van de One Child policy, wat nog steeds van toepassingis.Als een vrouw/meisje zwanger is, laten ze eerst uitvinden of het een jongetje is. Als het een meisje is, laten ze het weg halen. Omdat ze maar 1 kind mogen hebben, willen ze de familie naam door laten gaan en dat kan alleen maar als er een jongetje wordt geboren.Gelukkig denkt de nieuwe generatie anders, maar er zijn nog vele mensen die zo denken. Je merkt het goed dat er zoveel mensen wonen in China,altijd zijn er mensen op straat, altijd is de bus vol, of trein vol.Het gaat niet goed met het milieu in China,zoals iedereen al weet.De woestijn Gobi schijnt steeds dichterbij Beijing te komen, de steden zijn gehuld in smog. Dar merken we goed in Xian, als we de volgende ochtend naar de Terracotta Warriors gaan.Een waas hangt over de stad, net een vroege ochtend mist maar nu blijft hij de hele dag hangen. De duizenden terracotta soldaten en hun paarden, bedekt met een dikke laag aarde,zijn ontdekt in 1974, ruim 2000 jaar oud. Grote betonnen hallen zijn hierover heen gebouwd, wat het er niet mooier om maakt maar zo blijft het iniedergeval goed bewaard en de opgravingen zijn nog steeds aan de gang. Wat we dan nog niet weten, op het moment dat we naar deze eeuwenoude beelden staan te staren, er in Nederland een mooi nieuw leven wordt geboren, Cora en Ahmed hebben een babytje!!! Donja is haar naam. Hoera!!! Shanxi treinreis:‘s avonds weer de trein in. De trein heeft eventjes vertraging, dat is niet erg maar wel als je in een wachtruimte staat met duizenden Chinezen,met jerugzak op niet wetende wat er gaat gebeuren. En dan ineens, mensen gaan inbeweging, dringen zich naar voren. Sommige gaan rennen, wij niet we hebben toch een vaste plek. De perrons zijn vol, de trein is lang,minuten lopen voordat we het goede compartiment hebben gevonden -na een korte snauw en een vinger in de goede richting.Onze plek is al bezet, de mensen hebben hun kaartje niet goed gelezen.Wij laten ons kaartje zien.Ze pakken hun hebben en houden mee,en verhuizen.De cabine bestaat uit 3 bedden boven elkaar, wij hebben de onderste. Het beste plekje.Bovenin de minst prettigste, een beetje om claustrofobisch van te worden.Een jong stelletje knijpen hun neuwen dichtzodra wij onze schoenen uitdoen.Het stinkt ook.We verbergen ze onder de dekens.Ze bieden onswat te eten aan.We nodigen ze uit op onze bedden. En zo praten weeen tijd, hun oefenen hun engels en wij een beetje chinees.Elke week maken ze deze trip, in de nachttrein van huis naar universiteit.We pratentotdat over de luidsprekers een stem klinkt dathet tijd is om te slapen. En dan gaande lichten uit en iedereen is stil. Om0630 arriveert de trein op onze bestemming:Pingyao. Een leuk oud dorpje omgeven door een 6 km lange stadsmuur uit de Ming dynasty, ook weer op de werelderfgoedlijst.Een leuk stekje om even goed bij te komen en bij te tanken.De meeste Chinezen zien oude gebouwen, huizen als iets lelijks, herinnert hen aan de ‘slechte tijden'. Alles moet nieuw, de lelijkste betonnen gebouwen worden in snel tempo uit de grond gepompt.Terwijl de oude stadjes als Pinyao zo mooi zijn.Al wordt er een aardige kermis van gemaakt soms. Wat trouwens leuk is om te noemen, dat er vele brommers in China rijden op electriciteit.Geruisloos rijden ze achter je,en zoefen je voorbij. Op de 19e stappen we wederom ‘s avonds de trein in, we hebben inmiddels al over de 80 uur aan reisuren erop zitten in China.Het kaartje hebben we moeten regelen in een guesthouse, via de zwarte markt, anders niet te verkrijgen. Datong. Er is niet veel in Datong te zien of te beleven, we bezoeken hier alleen een ‘Dragonwall' , de grootste geglazuurde van China. De reden waarvoor we hier gekomen zijn, is dat we aan twee dingen een bezoek gaan brengen: Hanging Monastry:Een meer dan 1400 jaar oud klooster,gebouwd en letterlijk hangend in de rotsen. Erg mooi en apart om te zien. Yungang caves:Buddha beelden, meer dan 50.000, gebouwd in grotten. Ook meer dan 1500 jr oud.Indrukwekkend, dit heeft meer dan 60 jaar geduurd voordat het af was. Op de 22e zitten we wederom, maar voor de laaste keer in China, een hele dag in de trein.Onze laatste stop: Beijing. Na onze kennismaking met Jakarta wilden we eigenlijk niet meer naar een ‘grote vieze stad' , maar we wilden toch graag De muur zien en onze vlucht vertrekt trouwens ook vanuit Beijing. En we moeten zeggen, het valt ons eigenlijk best mee. We komen aan met de trein dus, en de stroom mensen die eruit komt is ongeloofelijk. Wat een mensen weer. Maar ja, dat is China.We verwachten Beijing in een witte waas gehuld, maarnee. Een strak blauwe heldere lucht.Misschien door het feit dat er een vrij harde, ijzig koude wind waait? We kwamen dus voor De Muur en die zien we.We gaan naar het ongerestaureerde stuk van de muur, omringd door niemandsland.Alleen maar bergen , geen mensen, geen winkels, niks. De muur zelf is begroeid met onkruid, afgebrokkeld.Maar je kan nog zeker goed de contouren zien van deze ellenlange muur(meer dan 6000 km).De enige mensen die we zien zijn wijzelf en de rest van de groep waarmee we deze tour doen.Echt fantastisch!Het is alleen ijzig koud, de wind is hard en heel koud.De snicker die we bijons hadden in de tas is bevroren. De dag erna bezoeken we nog het Zomerpaleis, wat ook erg mooi is maar ontzettend groot. En veel mensen.(Het is weekend.) Op de laatste dag doen we lekker niks,regelen nog wat laaste dingetjes en bezoeken het Tiananmen square, oftewel Plein van de vrede. Het is inderdaad een onwijs groot plein.Er kunnen meer dan 1 miljoen mensen op, nou we komen aardig in de buurt.Vele mannen in uniform die plechtig kijken.Eerder konden we er niet op, er was vanalles afgezet. Het zal vast te maken hebben met het bezoek van Jan-Peter ea aan China.Achter dit plein ligt de ingang naar de Verboden stad, welke we met opzet niet bezocht hebben, teveel mensen.. Ook proeven we nog even de beroemde Beijing Duck,overheerlijk, en dan is het afgelopen met China. Op 27/10 vliegen we naar Korea. We hebben genoten van China, maar terug komen we er niet. We vonden de mensen erg aardig hier, maar het zijn er gewoonweg Teveel...

Vietnam

Via een korte stop in Delhi gaan we via Tokyo naar Vietnam. Het is een 7 uur durende vlucht. We proeven een klein beetje Japan in het vliegtuig, groene thee wordt geserveerd bij de Japanse maaltijd. Het vliegtuig is nog geeneens halfvol dus na het kijken van een filmpje kunnen we iedereen rij in beslag nemen om te slapen. Narita airport(Tokyo) is een perfecte luchthaven, lekker geordend en goede faciliteiten.We moeten er 10 uur spenderen dus dat is goed.Er is volop onbeperkt razendsnel internetdus maken hier mooi gebruik van.Ook hier zijn ze goed van begrip dus kunnen ze een aantal vliegtickets opnieuw voor ons uitprinten die gewijzigd waren. Dan de laaste v/d drie vluchten in een rij, op naar Ho Chi Minh. Deze vlucht verlopt ook soepeltjes, JAL is een goede airline.Aan de andere kant van het gangpad zit een Vietnamese vrouw met 2 kinderen.Een half uur voor de landing slaat het noodlot toe:het jongste kind verslikt zich in iets. De moeder raakt in paniek.Yvonne probeert te helpen door het ong 2 jarige kindje op de rug te kloppen.Onderwijl roepend of er een dokter aanwezig is, helaas niet.De stewardessen reageren niet meteen maar komen wel.De moeder raakt steeds meer in paniek, roepend en huilend.Het kind maakt geen geluid meer en lijkt bewusteloos te raken.Er komt nog een Vietnamese vrouw helpen die kalm uitlegd het kind naar voren te houden endat het kind op de rug moet worden geklopt.Eindelijk komt er wat vloeistof/voedsel uit het kleine mondje en blijkt het weer de goede kant op te gaan. Er wordt zuurstof toegedient en even later huilt het kind.De moeder is echter nog erg van streek, en als we haar later bij het bagage afhalen weer zien, huilt ze nog steeds.Dus gelukkig een goede afloop maar wat een drama was het!

HCM: We komen om 22:30 aan op de luchthaven.Gelukkig hebben we dit keer van te voren een hotel geboekt met pickup erbij, en zo staat er iemand, tussen de menigte mensen buiten, met een bordje met onze namen erop. Het hotel is prima maar te hoog geprijst, dus na een goede nachtrust +ontbijt checken we uit en vinden we verderop een ander hotel net zo goed voor bijna de helft van de prijs. Het valt ons op dat we de mensen hier niet zo vriendelijk vinden in vergelijking met de andere landen.Een beetje kortaf.Vietnam is ook duurder dan zijn buurlanden. Kwaliteit van eten vinden we ook niet echt goed, tenzij je ‘grof' geld neertelt. We hebben in totaal tot nu toe drie keer echt heel lekker gegeten, maar hebben dan ook meer dan 10 euro voor betaalt. Haha, dat is niks nee in Europa, maar voor hier is het veel! Vietnam heeft volgend de LP van 2006 82.7 miljoen mensen.Het heeft aardig wat oorlog mee gemaakt. Wat van de gruwelijkheden zien we later. We besluiten meteen maar wat van de stad te gaan zien.Te voet, dat schijnt goed te kunnen. De straatnamen staan erg goed aangegeven hier. Ook zijn hier prullenbakken te vinden, ongeloofelijk! We lopen naar de botanische tuinen wat meer een dierentuin blijkt te zijn! Op zich wel leuk , alleen barst de regen los en moeten we schuilen. Gelukkig klaart het vrij snel weer op en lopen we verder langs de mooie Notre Dame uit 1877 naar het war Remnants museum. Dit vertelt de vreselijke tijden van de Vietnam oorlog via foto's , oorlogsoverblijfselen en harde feiten op papier.Zo'n 3 miljoen Vietnamezen zijn toen omgekomen.wat hebben de Amerikanen een schade aangericht, die ook op langere termijn doorwerken.De chemicalien(‘agent orange') die werden gebruikt bracht niet alleen schade aan de mens,en aan kinderen werden gboren met afwijkingen/handicapts,maar ook vele natuur werd vernietigd. ‘s avonds bezoeken we geheel iets anders, een ‘waterpuppet' show.Je moet je voorstellen; een soort van grote poppenkast, met ervoor een grote bak water waar houten poppetjes in dansen en toneelstukken opvoeren.Links en rechts zitten elk 3 muziekanten die de stemmen doen en muziek maken.Erg mooi en leukom te zien, het is een traditioneel Vietnamees iets. De volgende dag vertrekken we uit HCM.We hebben een ‘open ticket' gekocht, voor E 28 pp,beginnende in HCM en eindigend in Hanoi.Met als volgende stopplaatsen waar je zo lang of zo kort kan blijven als je wilt: Mui Ne, Dalat, Nha Trang, Hoi An, Hue. De eerste stop is dus Mui Ne, een vissersdorpje een paar uur rijden van HCM vandaan. We worden gedropt in een hotel/resort gebied wat zich een paar km uitstrekt langs de kust.We lopen wat langs het strand en doen verder lekker niks.Hert hoogseizoen is gelukkig voorbij dus is het aardig rustig. De volgenden dag huren we een brommer en gaan op pad naar echte Mui Ne.We zien de vele vissersbootjes die zo klein zijn als een grote ronde bamboe mand zijn.Een paar km verder vinden we de zandduinen waar je met een stukhard plastic af kan sleen. Kleine kinderen verhuren deze,zo gauw je aankomt met je brommer komen ze naar je toegerend. Verder op de ‘red canyon', hoge formaties van rood zand/klei. Het is inmiddels aardig omgewarmd , het zand van de zandduinen vermengd zich met de zonnebrand en het zweet en loopt je ogen in, dat prikt.We rijden verder, langs een begraafplaats waar we ‘hakenkruisen' zien.Dit is het ‘ohm' teken wat hier geluk betekent. Wel raar om te zien, andere aziatische landen hebben dit ook. Langs de mooie kuststrook rijden we verder, we zijn een van de weinigen op de weg en op de brommer is het heerlijk verkoelend rijden langs de zee.Zo'n 25 km verder zien we nog meer zandduinen, omringd door naaldbomen, die je hier niet verwacht in Vietnam.Een raar contrast met de palmbomen.Voor de duinen ligt een meer met prachtige lotussen erin. We horen ed karpers smakken. Nog net redden we het met de bezine terug naar Mui Ne. Je kan het onderweg wel kopen langs de weg,particulier, maar vaak wordt je dan uitgemolken. Veilger is het te halen bij de bezinepompen met een meter. Na de brommer ingeleverd te hebben maken we een duik in de zee. Heerlijk!!! De volgende dag vertrekken we weer,met de bus.Belooft bij de aankoop van het ‘open bus ticket' was een airconditioned, rookvrije bus dus geen mensen oppikt onderweg(zoals een lokale bus)maar dit keer klopt er niks van. De bestuurdersteekt een paar sigarettenop, de aircondition doet het nieten er wordt ene aantal malen gestopt om meer mensen in de open bus tickette krijgen. Maar goed,op naar de koele hooglanden in het midden.Dalat. Hier huren we ook een brommer en rijden naar de Lang Biang, een berg van 2169m hoog. Hier klimmen we omhoog door de naaldbomendoor, naar de top. Het weer zit niet mee, het regent vaak. Maar we zetten door als echte Nederlanders en bezoeken oa een paar pagoda's,kathedraal en het Crazy House. Dit laatste gebouwd door een dochter van een politicus, een erg artisieke en fantasierijke vrouw.Zie de fotos van dit aparte ‘huis'. Ter afsluiting bezoeken we de danlat waterval, het is al sluitingstijd maar na wat gesmeek maogen we toch nog naar binnen en gratis ook, We hebben nog niet echt lekker gegeten in Vietnam, maar op deze avond verandert dat. Op aanraden van de Lp die we eigenlijk niet meer zovaak raadplegen, gaan we langs bij een fantastich restaurant.We eten hier 2 avonden, zo lekker is het. We eten oa gergrilde garnalenpasta op suikerriet, die je moet verwerken in rijstpapier samen met oa verse kruiden en sla.Gehaktin Lalot bladeren en dan gegrild, dit spant de kroon. We kunnende overheerlijke smaak helaas niet via de computer laten proeven.... De lotussalade is ook niet verkeerden de vis in caramelsaus,...hmmmm.. We zullen jullie niet langer lekker maken.
De volgende ochtend weer de bus in, verder naar boven en naar de kust.Daar heb je Na Thrang, niet veel meer dan een strandplaats.Voor ons duseen korte stop, even de zee in en ‘s avonds weer de bus in.We hadden voor zitplaastenbetaalt maar we krijgen een bed. Alleen maar beter.Zo kunnen we ook nog een beetje slapen.
Hoi An is meer onze plaats.Een leuk stadje met oude Frans coloniale huizen. Na een hotel voor een redelijke prijs te hebben gevonden(dit wordt steeds moeilijker in Vietnam), besluiten we gewoon wat rond te lopen. De temperatuur in hoog opgelopen, het is aardig zweten. Een Australier vergezeld ons en samen bewonderen we deze leuke plaats die op de Wereld erfgoed Lijst staat. Aan het einde van de middag brengen we een kort bezoekje aan de vlakbij gelegen zee voor een duik.Zoals altijd komen er allerlei verkopers op je af, met manden fruit, kettingen, sigaretten, ansichtkaarten.' cheap, cheap, for you'. Please, you buy then you make happy day for me.' You also lucky, now happy houer' En ga zo maar door. Een mank lopende man komt langs met Vietnamese kranten.We nemen een biertje en gaan dan weer achterop de brommer bij de man die op de afgesproken tijd weer terug is gekomen.Met z'n drien op de brommer, het past.Nu neemt hij een andere route, allerlei weggetjes gaat hij in.Een klein beetje zenuwachtig worden we nu.Maar gelukkig, hij brengt ons precies terug waar we begonnen.Wisselgeld heeft hij natuurlijk niet, maar we wisselen het wel voor hem.Met een sagrijnig gezicht neemt hij het afgesproken bedrag aan.We zien een hoop sagrijnige gezichten in Vietnam.Tenzij je ergenseen behoorlijk geld bedrag uitgeeft dan komt de lach.Wat ook het vervelende is datde vele touristen die hier komen voor 2 tot 4 weken, genoeg geld hebben en dat ook allemaal schijnen te willen uitgeven.Er wordt dan niet of nauwelijks afgedongen, wat toch echt wel nodig is,Vietnamezen onderling doen dit ook.Wat als gevolg heeft dat er dus steeds meer betaalt wordt voor iets, enze nietlager willen gaan met hun prijs. Anderen betalen immers ook die prijs! Afdingen is echt nodig hier, voor alles maar dan ook alles. Zelfs voor een fles water. Hue is een stukje verder naar boven.Eens(1802-1945) dienden deze stad als politieke hoofdstad tijdens de 13 heersende keizers. Nu op de werelderfgoedlijst, het Citadel genoemd. We kiezen ervoor om met een dagtour mee te gaan, zo hoeven we een keertje niet te zoeken, onderhandelen,enz. Het Citadel is groot, we kunnen niet alles uitgebreid bekijken zo groot.Een gedeelte is jammer genoeg verwoest door de oorlog, nu wordt het gerestaureerd. Maar we zien prachtige gebouwen hier. Nadat we zien hoe wierrook wordt gemaakt en de beroemde hoedjes, gaan we langs bij verschillende Tombs(grafkamers), waarcvan we er eentje bezoeken,de Tu Duc.De dag wordt afgesloten met een korte rit over de Song Huong (Perfume) rivier. Meteen dezelfde avond stappen we in de nachtbus, dit keer echte zitplaatsen.Van slapen komt dus niet veel.Om 0500 worden we bij Ninh Binh eruit gezet, dit hadden we gevraagd.Dit gebied moet je namelijk niet missen!Na een paar uurtje slaap te hebben ingehaald huren we fietsen en gaan naar de de plek waar ze bootjes met roeier verhuren. Hier varen we op een rivier, langshoge massieverotsformaties, soms door een grot eronderdoor. Laat de fotos maar spreken. Dankzij Patricks oplettendheid zien we op een rots een pagoda, waarvandaan je een goed uitzicht zou kunnen hebben.Na de prachtige booottocht gaan we hier dan ook heen, een vermoeiende maar wederom fantastisch mooie klim omhoog. Het doet een beetje Chinees aan, de trap. Het uitzicht liegt er niet om.De klim is het zeker waard. We fietsen weer terug, Yvonne met een lekker band, het geeft een vermaak voor de Vietnamezen, ze lachen zich rot.Wij lachen niet, nadat 2 vrachtwagens vol ons voorbij rijden, propvol met blaffende honden. We willen niet weten wat ze daarmee gaan doen.Eigenlijk weten we het wel We besluiten maar om goed gebruik te maken van de fietsen en gaan op zoek naar een plek om te eten.Hoewel we het in andere landen niet erg en zelfs lekker vonden om ‘op straat' of lokaal te eten, bij het aanzicht van een aantal taferelen hebbenwe daar in Vietnam geen zin in. Bovendien kom je dan 9 van de 10 keer op noodle soep uit.Volgens de Lp kan jevan2 usd de hele dag eten.Ja, 3 x per dag noodlesoep dus. Nee bedankt. Er blijftin Ninh Binh een optie over, een restaurant waarvan de eigenaresse een Nederlandse vriend blijkt te hebben.Deze komt even gezelligmet ons babbelen, hij woont die dag precies 3 jaar in Vietnam. Hij is er zeker van dat hij hier niet de rest van zijn leven wil wonen.Ook bevestigd hij ons vermoeden dat de vracht met honden geslacht gaan worden en opgegeten. BBRrrrr. De volgende ochtendhuren we een brommer, niet vanwege de lekke band maar de afstand die we gaan afleggen is niet op de fiets te doen. We gaan via ene prachtige route,naar Cuc Phuong Nationaal park,Vietnamsbelangrijkste NP, benoemd in 1963.Werijden hier een beetje doorheen, maken een korte wandeling en bezoeken het Endangered Primate Rescue Center. Een opvang voor bereigde apen. In het begin staat een bord waar alle sponsors opstaan,we zijn trots dat Nederland zich een aantal keer vertegenwoordigd, zoals met de apenheul, een paar dierentuinen,embassade.We zien vele vele apen, verschillende soorten, die allemaal gered zijn uit de handen van stropers, of die geboren zijn hier.De meest mooie apen zijn hier te vinden.Vele Eurpeanen werken hier, ofzijn vrijwiliger, het is ook in handen van 2 Duitse biologen.Maar goed dat deze opvanger is!!!Vele apen worden dus gevangen genomen en eidigen als ingredient voor een Chinees medicijn of op de tafel, levend, en worden de hersenenvan de aapgegeten.Het is te triest voor woorden. We rijden terug een haast nog mooiere route,de weg kronkelt langs rijstvelden, rotsformaties.Zie wederom de fotos.

De volgende dag nemen we de lokale bus naar Halong Bay. De touristen trekpleister van Vietnam, hier verzamelen zich honderden en honderden mensen om op een boot door de meer dan 3000 eilanden/rotsen die in de zee liggen,te varen. Het staat wederom op de werlederfgoedlijst en niet voor niks. Ondanks de vele touristen zie je nog steeds hoe mooi het hier wel niet is. We hebben ok een tour geboekt, de enige optie tenzij je miljonair bent en een boot voor jezelf kan huren, voor 3 dagen en 2 nachten.We blijven fotos maken, vooral als de zon ondergaat is het uitzicht verpletterend. Op het grote Cat Ba eiland blijven we 1 dag en 1 nacht. Hier maken we een wandeling naar een top wat zoveel zweet oplevert dat jeje tshirt kan uitknijpen.Heet en klam.Maar mooi uitzicht.Op straat zien we de vele potten met zeepaardjes in alcohol en bakken met zeesterren.Ook slangen en ander ongedierte stoppen ze in de potten en de vloeistof drinken ze. Onderweg doen we ook een druipsteengrot aan, eentje van behoorlijk voormaat en is versierd als een kerstboom met gekleurde lichtjes binnenin.We vertrekken iets eerder want er schijnt een storm op komst te zijn. Als we terug komen van de boottocht vertrekken we naar Hanoi.Getoeter overal.Het regent. We worden zowat letterlijkuit de bus geduwd en stappen bijna in een dode rat waarvan de ingewanden er grotendeels naast liggen.Het zoeken van een hotel begint weer.Aan de LP hebben we niet veel, de prijzen zijn verdubbeld en wat je ervoor krijgt is niet veel.We moeten vele aflopen om dan uiteindelijk een kamer voor een redelijke prijs gevonden te hebben.Een smoezelige kamer maar de mensen zijn vriendelijk en internet gratis. Hanoi is druk, vies en bepakt met touristen.Het stikt van de ‘tourist info' bureautjes, helaas moeten we ze af om een treinticket te kopen naar Sapa,helemaal in het noorden van Vietnam.De ene prijs na de andere volgt. Van 50 dollar tot 16.De ene leugen volgt na de andere.Blijkt bij het ene bureau de goedkope tickets uitverlocht te zijn,bij de andere niet.Uiteindelijk komen we uit op 17 usd voor een slaaptrein. Sapa:De slaaptrein reis verloopt goed, de trein is bij lange na niet vol,onze 6persoons cabine delen we met 2 Vietnamezen. En zo komen we in deochtend aan in Lao Cai, vlakbij de grens met China en een uurtje rijden van Sapa vandaan.Een minibusje brengt ons daarheen,onderweg nog meer mensen oppikkend. Het aanbod is groter dan de vraag,zodat wanneer er mensen mee willen ze letterlijk aan de armnaar een busje getrokken worden terwijl een andere busje dat ook probeert. Een hotel is gauw gevonden maar het weer blijkt die dag niet op te knappen, het blijft regenen. Het is hier wel heerlijk koel.Mooi om te zien zijn de ‘minority' mensen hier,in hun originele kledingdracht, sommigemet manden op hun rug. Helaas zijn de meesten hier om je achterna te lopen met hun koopwaar. We informeren voor vervoer naar China, en 1 bureau (op aanraden van een nederlander zijn we hierheen gegaan) is erg eerlijk en vertelt ons dat we dit gemakkelijk zelf kunnen doen. Ook dat de wegen op het moment niet goed zijn en het boeken van een tour niet veel zin heeft.Fijn om zo'n eerlijk persoon te ontmoeten,ze zijn er dus nog! De volgende dag is het droog en besluiten we de gok te wagen door een brommer te huren en wat van de omgeving te gaan zien. We krijgen wel een paar buitjes later onderweg maar het blijft grotendeels droog. Prachtige uitzichten over de rijstvelden!! Een paar keer ondervinden we wat hindernissen door een paar ‘landslides' maar we komen erdoorheen.We blijven fotos maken.Op de helft genieten we van een biertje in een dorpje.Onderweg zien we vele mooie mensen, ieder in hun eigen kledingdracht.De meesten ziojn erg vriendelijk en vinden het (nog)leuk om op de foto te gaan. Sapa was een mooie afsluiting van Vietnam. We hebben een vele mooie dingen gezien in vietnam maar persoonljk vonden we de mensen niet erg vriendelijk, op ene paar uitzonderingen na. Momenteel zijn we aardig wat mensen tegengekomen die er hetzelfde over denken. Het tourisme in Vietnam is de afgelopen 2 jaar met 10%gezakt zei iemand. Afijn, op de 29ste verlaten we Vietnam. op het laatste momenten denken ze ons nog evene uit te melken, maar de koek is op. We houden vol en zo wordt ons laaste ritje een brommerritje naar de grens voor de juiste prijs. Dag Vietnam.!

Nepal

23/8/08 t/m 8/9/08 : Nepal

Zo komen we dus behoorlijk vermoeid aan in Kathmandu, hoofdstad van Nepal.Het visum is prijzig, voor ons vebijf van 7 dagen moeten we elk 40 usd neertellen. Dan blijkt ook nog dat de pinautomaat niet werkt. Gelukkig hebben we nog wat usd achter de hand, en de thaise baht kunnen we omwisselen voor nog meer usd. In de aankomsthal wordt ons en hotelkamer aangeboden voor 10 usd incl de taxirit. We hebben dit keer geen reisgids mee dus besluiten we op het aanbod in te gaan. In een koekblikje(oude toyota starlett) worden we al toeterend door de drukke straten geloodst. Wat een drukke stad is kathmandu. Het het heeft dan ook meer dan 1 miljoen inwoners. Nepal heeft zo'n 16 mijoen inwoners totaal, op 147.18 km2. Het is een land dat veel armoede kent. In de smalle straatjes rijden auto's ,brommers,fietsers, riksha's door elkaar vermengd met de voetgangers. Het is rond het middaguur en de zon staat hoog aan de hemel, het is behoorlijk warmpjes. Bij aankomst in hotel doet een verkoelende douche en een korte middagslaap wonderen.Dan gaan we meteen op stap voor info voor een trek. Daar komen we tenslotte voor. We voelen ons niet in topconditie dus het zal een trek worden die niet al te hoge eisen aan ons stelt. We kiezen ervoor om de helft vanhet beroemde Annapurna circuit te gaan doen. Bij een prima reisbureau leggen we alles vast; gids, porter, vervoer, overnachting en maaltijden. Wel gemakkelijk zo! De route ziet er als volgt uit: Per bus naar Pokhara. Na overnachting per lokale bus naar Brethanti. Daar begint voor ons de trek. Via Ghandruk, Ghorepani,Tatopani, Ghasa, Tukucho, Jomson, Muktinath en dan terug naar Jomson vanwaar we terugvliegen naar Pokhara. Negen dagen wandelen. Naast de trek boeken we ook een dagje sightseening door Kathmandu en een ‘mountainflight'.Een vlucht over de bergen waarbij je ook de mnt Everest kan zien. Deze twee laatste dingen beginnen de volgende dag al.

DE VLUCHT EN SiGHTSEENING:Om 0500 opstaan voor de bergvlucht. Helaas hebben we pech, het is een en al wolken boven in de lucht, we kunnen niks zien.We mogen de vlucht herboeken voor na de trek, dan hebben we nog een kans. De rest van de dag verloopt prima, een taxi brengt ons naar 5 hoogtepunten in Kathmandu.: 1. De Swayambhunath stupa. Een prachtige stupa, onze eerste kennismaking met het tibetaanse boeddisme. De gebedsvlaggetjes, de ogen.De kleurige gebedsvlaggetjes staan elk ergens voor. Naast voor elk een god, staatblauw voor hemel, wit voor wind, rood voor vuur, groen voor water en geel voor aarde. We maken weer een hoop foto's. 2. Kathamandu Durbar Square.Staat op de werelderfgoedlijst om zijn oude gebouwen uit de 12-18 e eeuw) 3.Patan Durbar square. Alleen aan de buitenkant vluchtig bekeken. 4. Pashupati tempel,een heel belangrijke heilige tempel in Nepal.Hier zien we hoe mensen worden gecremeerd aan de oever van de rivier.Een verschikkelijke rook beneemt ons de adem.We worden vergezeld door aapjes, de short tail maqaques.Een klein jongetje die goed engels spreekt vertelt ons een beetje over het reilen en zeilen. Hij vezameld buitenlands geld. Trots laat hij al zjin vreemde valuta zien. Of wij ook wat willen geven natuurlijk. Een Laos bankbiljet heeft hij nog niet.Maar we zeggen erbij dat geld niet het belangrijkste is.Gezondheid en goed je best doen op school. Hij knikt braaf ja. Ook deze tempelstaat trouwensop de Unsco lijst. 5.Boudha, de grootste stupa.We lopen er helemaal omheen, met de klok mee zoals het hoort. Een drukke dag. Complimenten voor de chauffeur die zch een weg weet te banen door de chaos van het verkeer. We kunnen ons een beetje indenken hoe india zal zijn? Langs de wegen ligt een hoop vuil, afval, waar zielige honden in lopen te snuffelen. De frisse berglucht is hier zeker niet aanwezig, de vele zwarte uitaatgassen maken dat je hier niet ang wilt vertoeven.Maar dat hoeft ook net.

DE TREK

e volgende dag gaanwe op pad.Om 0530 worden we opgehaald door Singbir, de gids en Angan, de porter. Angan is nog maar 19 en een stuk kleiner dan ons net als vele andere Nepali, maar sterk als een os. Hij heeft geen problemen met onze tas, maar we hebben dan ook niet veel meegenomen.Hij is net afgestudeert van school en wacht op de cijfers. De eerste dag begint al met regen. Maar daar is het het regenseizoen voor.Het is bijna afgelopen het regenseizoen, maa de beste tijd kwa weer is oktober en november.Het nadeel is nu dus de regen, en daarbij de wolken die het zicht op de hoge bergtoppen belemmeren.Voordeel is dat het rustig is. Slechts een handvol toeristen komen we tegen op een dag. In het hoogseizoen is dat anders en schjinen de hotels/guesthouses vol te zitten. Maar ondanks de regen genieten we van de prachtige omgeving, en vooral: de frisse lucht! Hier geen enkele auto, of brommer.Puur natuur afgewisseld met wat bergdorpjes.En na een paar dagen zien we zelf wat glimpsen van sneewtoppen. Wat een inmense bergen toch. Het is voor ons nog best pttig deze trek, veel klimmen natuurlijk. Maar we hebben dan ook net echt een goede conditie zoals al eerder genoemd. Het hoogste punt op de trek voor ons is trouwens 3400m.We hebben het idee dat we langzaam zijn, maar de gids, zelf pas 25, vind van niet.Hij houdt van zingen net als vele andere Nepali.Wel zo vrolijk. Een dag lopen we alleen maar naar beneden, wat ook vermoeiend is want je moet goed concentreren waar je je voeten zet, op sommige plekken is het glibberig. Ook zien we veel lokale bewoners met hun prachtige gezichten en kleding. Nepali zjin mooie mensen om te zien. Jammer dat vele liever niet op de foto willen! Ze vinden zichzef niet mooi of te oud, en sommigen zijn bang dat elke foto een stukje wegneemt van hun hersenen. Vele ezeltjes met vracht sjokken voorbij en mannen en vrouwen met loeizware manden op hun rug. En zwaar is zwaar, honderd kilo is normaal.Ook vele buffalo's, geiten. En honden, eentje loopt een halve dag met ons mee.Ze lijkt als 2 druppels water op kelly! Triest om te zien dat de honden niet gewardeerd worden hier, we zien vele malen dat ze bekogeld worden met stenen om ze weg te jagen of zomaar door de kinderen. De accomodatie onderweg is prima en zo ook het eten, Dal baht is het nationale eten. Rjist met curry en linzen'saus' , een schepje pickels erbij. Het wordt zo aangevuld als je meer wilt. Goed bergvoedsel.Volgens onze gids: ‘Dhal bat power, 24 houer'. Met de rechterhand wordt gegeten, wij preferen toch onze vork. Met de hygiene in de keuken wordt het niet zo nauw genomen, misschien verklaart dat waarom Patrick zich net goed voelt ineens. Hij voelt zich koud en heeft verhoging. Aan het eind van de trek diaree. Gelukkig is het snel weer over. In Tadapani genieten we van een Hot spring, een natuurlijke bron van heet water waar je voor 30 euro cent zo lang in kan zitten als je wilt. Maar erg lang hou je het niet vol want het is erg heet ookal is het vermengd met koud water. Poon Hill. Hierschijn je een prachtige zonsopgang te kunnenzien. Patrick staat om 0430 op met de jongens maar helas is het te bewolkt.Toch geprobeerd! Het weer wordt steeds beter, meer uitzichten. We komen door een prachtig sprookjesbos waar de oude rodondendrons (hier een nationale struik!) begroeit zijn met mos.Vervelend zjn de bloedzuigers, ze zijn volop aanwezig en zuigen zich snel vast rondom de enkels. Maar dat nemen we maar voor lief. Vele wietplanten hier trouwens!Als onkruid groeien ze. ‘s avonds is het heerlijk koel en bij de openhaard kunnen we ons verwarmen en natte kleren drogen. Vele kaartspelletjes worden gespeeld, met een glaasje Raksi (alcholisch drankje) erbij. We genieten van de wandeling zeker als we op een heldere dag een goed zicht hebben op de besneewde bergtoppen. Maar we maken ons ook zorgen, we moeten terug vliegen en dan moet het goed weer zijn.We besluiten eerder uit Jomson weg te vliegen , op een dag dat het goed weer is.In het kleine vliegtuigje zijn we een van de weinigen. We hebben een mooi zicht over de bergen. Zo komen we dus 2 dagen eerder terug in Pokhara.Een dag huren we een bootje en peddelen we naar de overkant van het meer waar Pokhara aan ligt. We klmmen omhoog, 300m om daar een worldpeace stupa te zien.Dan hebben we nog tijd over. We hadden al zitten nadenken over wat we konden gaan doen, we besuiten naar Lumbini te gaan, de geboorte plaats van Prince Siddharta, oftel Boedha.Het is een dag in de bus, de lokale bus. Zeer vermoeiend dus. Propvol en vaak stoppen. Hoestende mensen, huilende kinderen, warm.Er wordt vaak op de deur gebonst, het teken dat de bus kan doorrijden. Het laatste stuk brengen we door op het dak van de bus. Lekker fris alleen je zit niet zo lekker op de imprial, maar leuk om mee gemaakt te hebben. Het is een stuk warmer in Lumbini, het ligt vlakbij de grens met India in het zuiden. We huren met Singbir, die hier ook nog nooit is geweest, fietsen engaan zo langs alle tempels in de omgeving. Dan ontmoeten we zoals afgesproken een gids die ons rondleid over de eigenlijke geboorteplaats van Boedha. Een stukje steen met kogelvrij glas omringd.We horen over de geschiedenis enallerlei wetenswaardigheden. Erg intressant.Het boeddisme is een mooi ‘ geloof'.Op het heetst van de dag rusten we in de schaduw, onder en soort geljke boom waar de moeder van Boedha ging rusten voordat ze ging bevallen. ‘s middags gaan we naar de world peace stupa, supergroot. ‘s avonds valt de stroom weer uit voor de zoveelste keer, de regering doet dat expres om zo het stroomverbruik te verminderen, omdat er niet genoeg stroom zou zijn.Ondertussen wordt er wel verkocht aan buurland India volgens sommige mensen.De mensen moeten zich redden met kaarsen, een enkele heeft een generator.Zo eten we in het donker voor de zoveelste keer. Dan is het weer tijd om terug te keren naar Kathamandu,dit keer een toeristen busje, gaat in een keer door. Toch de hele dag in de bus. De volgende dag is het wederom vroeg op, want de bergvlucht staat op het programma. Dit keer is hemel helder, geen wolkje aan de lucht en zien we de mooie bergtoppen en zo ook de mnt Everest!Een prachtige vlucht. We worden getrakteerd op een lunch met Chandra, baas van het trekkingsbureau. Hij wil graag weten hoe we de trek vonden en wil alle feedback horen. Als we terugkomen in Nepal komen we zeker bij hem terug. ‘ s middags brengen we door achter de computer en om 1800 hebben we afgesproken met Manuel. Een Spaanse jongen die we een paar keer tegen kwamen tjidens de trek.We eten op een dakterras op de 8ste verdieping van een restaurant en hebben zo een moi uitzicht over kathmandu.Daarna gaan we nog even langs bijeen pub waar een goede liveband liedjes van ?? Bob marley en The Doors speelt. Heerlijk om weer eens wat goede muziek te horen!Het was erg gezellig en spreken af om in Madrid, onze laatste stop en zijn woonplaats, elkaar weer te ontmoeten. Op straat worden we teintallen malen toegefluisterd of we ‘hasjies' willen. No thanks! Het is ??????? de smalle straatjes en steegjes zijn donker maar toch voelt en is het volkomen veilig om hier te lopen. Als we de volgende ochtend, voordat we vertrekken, nog even willen internetten, blijkt de stroom weer voor 2 uur uitgevallen te zijn. We lezen in de krant dat dit nog wel een paar jaar gaat duren! Om 13:00 worden we gedag gezegd door Chandra, hij geeft ons nog een paar souvenirs mee en knoopt ons een sjaaltje om wat een Nepalees gebruik is.Het brengt je geluk op je reis. En we krijgen nog een gratis rit naar de airport toe ook. Er staan ons drie vluchten achter elkaar te wachten die ons uiteindelijk in Vietnam zullen brengen. Dag Nepal, tot ziens!

Thailand deel 2

12/8/08 T/M 22/8/08 : Thailand - deel 2

IN Thailand staat een lange, lange rij voor de paspoortcontrole. Ruim een uur wachten voor een stempeltje. Inmiddels is het 1700 en de bus die we wilden nemen gaat niet meer. Dus een overnchting hier in Aranya. Niet erg, want we zijn aardig moe. De volgende ochtend brengt een super de luxe bus ons naar Khorat. We merken goed dat we weer in Thailand zijn, best een hoop welvaart.Dan per trein verder naar Pak Chong. Dit is de uitgangsbasis voor het NP dat we wilden bezoken, Kao Yai. We doen de volgende dag meteen een dagtocht ,geregeld door het guesthouse. Eenmaal in het park aangekomen spotten we onze eerste wildlife, nl een monitorvraan, hoog in de bomen. De gidsen blijken over proffesionele apparatuur te beschikken. Naast een goede verrekijker een heuse telescoop, een perfect apparaat wat je het geveol geeft dat je de varaan zo kan aanraken. Verder doen we een 2.5 uur durende jungle tocht, waarbij we de apen zien slingeren in de boomtoppen.We rijden naar een uitzichtspunt,en bezoeken we een waterval (Haew Suwat), uit de film The Beach. De namiddag wordt doorgebracht op ongeveer 1100m hoogte, met uitzicht over de in mist gehulde bossen, erg mooi. De dag wordt afgesloten met een rit door een gebied waar zich olifanten bevinden maar helaas zien we ze niet. Omdat we besloten hebben nog 3 nachten langer te blijven in het NP worden we bij het bezoekerscentrum gedropt.Na een nacht in de dorm(slaapzaal) maken we een wandeling naar de observatiehut Noi Pakchez. Na een keer verdwaald te zijn bereiken we uiteindelijk de hut. Gelukkig kunnen we een lift mee terug krijgen. In de namiddag doen we nog een obervatiehut aan, vlakbij een reservoir.(mo sing to) De volgende dag informeren we over prijzen voor transport naar een waterval. Dit blijkt veel te duur. Dan maar liften , met nog een ander stel en al gauw worden we opgepikt door wat lokale Thaise mensen.De waterval heet Haew Narok, de hoogste van het park, 60m.Onderweg zien we ook voor het eerst olifanten in het wild!In de namiddag doen we een lekkere wandeling en relaxen we wat.Een opsomming van dieren die we gezien hebben:Minotor lizard, water monito lizrd, Gibbon(zwarte en lichtbruine apen) Macquages apen, barking en samba hert, 3 soorten hornbills(vogels)Giant squirrel(eekhoorn), olifanten, marteer of civetkat, blue magpie of blue pitta, vos, kikkers, insecten en een boel geluiden! Het waren drie hele mooie dagen en we moesten een beetje aan Taman Negara in Maleisie denken. Nog even een dagje bijkomen, een wasje doen en dan meteen de trein naar bangkok waar we een aantal dagen zullen zijn voor ons vertrek naar Nepal. Bangkok: In Bangkok is het weer dingen regelen. Zo moet de balastingaangifte voor Australie nog gedaan worden, de website weer bijgewerkt en de volle geheugenkaart op cd worden gezet. Ook moeten er een paar zakelijke telefoontjes naar het buitenland worden gepleegd. Je zou denken dat Bangkok zo modern is dat je op elke hoek wel een cdtje kan branden, maar nee hoor zo is het niet.We gaan uiteindelijk per trein en boot naar de andere kant van de stad, naar backpackerheaven,om bij een geslaagd internetcafe dit te kunnen waarmaken.Gelukkkig is het verplichte bootritje erg leuk,vooral 's avonds in het donker erg mooi met alle lichtjes.Het paleis en tempels schittteren in de spotlights en we vergapen ons aan de luxieuze boten met 5 sterrenrestaurants aan boord. Ook het ene grote hotel na het andere. Wat een contrast met de armoede in Thailand. Thailand is erg koningsgezind. Overal zie je afbeeldingen van His Majesty TheKing. Als we een keertje naar de bioscoop gaan worden we geacht te gaan staan oordat de film begint terwijl een sentimenteel filmpje over de koning wordt afgespeeld. Het verkeer in Bangkok is een grote ramp,dikke rijenfiles continue.Er hangt dan ook een behoorlijke smoglucht in de stad. Naast alleen maar dingen regelen willen we ook nog 'wat leuks' gaan doen.Daaom maken we op woensdag een daytrip naar Kanhanabui. Deze plaats ligt tenwesten van Bangkok, en is bekend om zijn oorlogsverleden.Om zijn gevangenekampen en de aanmaak van de 'Bridge over the River Kwai. ' Ook wel genoemd Death Railway Brige, dezebrug is gemaakt door krijgsgevangen waaroner vele Nederlanders, in opdracht van de Japanners.Zohadden ze een manier om Burma binnen te vallen. De brug is onderdeel van de ruim 400 km lange spoorlijn welke de gevangenen ook moesten maken, hierbij zijn meer dan 100.000 mensen omgekomen door uitputting, ziektes, ect. Naast een bezoek aan de brug gaan we ook naar het JEATH oorlogsmuseum. Jeath staat voor Japan, Engeland, Australie, Thailand en Nederland. Oude foto's , kranteartikelen en oorlogsrestanten worden tentoongesteld in een bamboehut, in welke de gevangenen zelf moesten leven. Eeen korte treinrit over de beruchte spoorlijn brengt ons door een mooi stukje landschap. Ook een bezoek aan de oorlogsbegraafplaats staat op het programma. Hier liggen vele Nederlandse soldaten began. Na een heerlijke lunch brengen we een bezoek aan de Tiger Tempel.

Van een tempel is niet echt sprake maar van tijgers wel.Deze opvang begon oorspronkelijk nadat een aaantal monikken een jong tijgertje hadden verzorgd die uit handen van stopers zijn gered.Er kwamen er steeds meer en ook andere dieren werden geracht. Inmiddels hebben de tijgers zelf ook gejonkt en zijn er een paar schattige jongen te bezichtigen. Het is nu een beetje een commerciele bedoeling van toeristen die op de foto gaan(wij zijn 2 van)met de tijgers en dat is het dan.In de toekomst zal het veel meer informatief gaan worden en zijn de verbouwingen in gang gezet voor de tijgers en zullen ze alleen contact heben met dierenartsen ed Zo zullen ze opgroeien zonder menselijk contact wat nu in grote mate aanwezig is. IN toekomst zullen dan de jongen uitgezet worden in het wild, mits de Nationale Parken vrij zijn van strops!(Helaas is dit nu nog niet het geval) Een stroper krijgt momenteel zo'n 5.000.000 (=60.000 Euro)baht voor een tijger.Hoewel behoorlijk wat Thai welvarend zijn, zijn er nog veel mensen die in armoede leven. Als zij een tjiger kunnen stropen zijn ze, en hun familie, voor rest van hun leven uit de zorgen. We hopen dat er maar gauw een einde aan komt anders zijn er straks geen tijgers meer! De volgende dag brengen we een bezoek aan de 'drijvende markt' , 1.5 uur van Bangkok vandaan. Hier wordt markt gehouden in de plaats Damnoen saduak. Een soort van Vienetie maar dan anders. Helaas erg toeristisch geworden maar nog steeds kan je de mensen zien de hun koopwaar te koop stellen in de bootjes de kris kraslangs elkaar heen varen.Groentes, fruit, kruiden, ook wordt er gekookt in de smalle houten bootjes. Het levert een paarleuke foto's op. Als afsluiting wippen we langs bij en houtsnijwerk winkel, waar de mooiste plaatjes uit hout worden gesneden. Op 22/8 vertrekken we bijtijds naar de luchthaven. Zodat we nog dngen kunnen regelen ivm de tickets. Helaas niet mogeljk. 'Cannot. No have.' Dus voor niks zo vroeg gekomen . Als het dan eindelijk tijd is, en en naar de inchekbalie lopen, komoen we voor een onaangename verrassing te staan. 'Thyfoon in Hong Kong, flight cancelled' . Onze overstap plaats is Hong Kong en dat betekent dat we dus ook onze aansluiting van Delhi naar Kathmandu zullen missen! We sluiten aan in de lange rij bij het Cathay Pacific loket en na 1.5 uur wachten zijn we aan de beurt.Gelukkig kan de vlucht worden omgezet naar een rechtstreekse vucht naar Delhi, zelfs beter!Drie uur later zitten we dan ook in het vliegtuig.Helaas moeten we nu wel de hele nacht doorbrengen in de transit ruimte in Delhi, wat nu niet echt prettig te noemen is. De airco staat op vriespunt en de stoelen moeten als bed dienen. Maar goed, we kijken uit naar Nepal, naar frisse berglucht! Dag Thailand!

Cambodia

2/8/08 T/M 12/8/08 : Cambodia

Het visum hadden we al, maar zelfs het stempeltje erbij kost geld, daar het weekend is.....Komen aan in Stung Streng en moeten daar blijven voor de nacht daar we niet verder komen. Het valt ons meteen op dat dit land veel meer armoede kent dan laos, ook de vervuiling is hier erger. Mensen gooien het afval gewoon naast zich neer op straat.

3/8 We nemen de lokale bus naar Kratie, zo'n 130 km zuidwaarts om daar voor de 2e maal de Irrawaddy dolfijnen te bekijken. Voordat het zover is worden we eerst in een guesthouse gelokt aan de Mekong. De 'moto' , brommer rijder biedt meteen zijn services aan zoals we dat inmiddels gewend zijn. Vele proberen een graantje mee te pikken van de in hun ogen rijke toeristen(en we zijn ook eigenlijk rijk toch). Het guesthouse is ok en na wat afdingen besluiten we ook van de services van de motorrijder gebruik te maken.Het probleem waar we nu op stuiten is dat er geen pinautomaat te vinden is. Alleen in de plaatsenKampong Chang, Pnho Penh, Siem Reap , Battambang en Sihanoukville.Met enkel 30 usd kom je niet ver(ja hier wordt gewerkt met usd naast de munteenheidRiel) De verdraaide usd heeft de Cambodianen in zijn greep.Het daggemiddelde schiet omhoog.Niks aan te doen, we willen tenslotte ook wat zien. Gelukkig hebben we nog 6000 thaise Baht over en kunnen we een gedeelte hiervan omwisselenin ene of ander winkeltje, wat ons 87 dollar oplevert. We zijn gered! Achter op de brommer(ze vinden het zelf zo veilig rijden dat we geen helm krijgen)rijden we in de stromende regen naar Kampi een rit die we niet snel vergeten.De regen voelt ana als spelden prikjes, de wegen waren modderig, ondergelopen en glad.Getoeter aan weerskanten en dan bereiken we de oever van de Mekong. Een bootje neemt ons(we zijn met z'n drien )naar de plek ongeveer een half uur varen. Een prachtige tocht! De motor wordt uitgezet en we worden beloond met de eerste dolfijnen maar nu van heel dichtbij. Ongeloofelijk wat ene prachtige dieren!Gehypnotiseerd turen we over het water en bekijken het schouwspel van de dolfijnen. Je weet nooit waar er een zal opkomen.Het gebeied is nu gelukkig inhanden van de Mekong Dolphin Conservation Project(MDCP). Momenteel zijn er nog zo'n 100 van deze prachtige zoogdieren in de hele Mekong.In Kratie 30, Laso 25 en verspreidt 50.Ten tijde van Pol Plot en de Khmer Rouge werden deze beesten gebruikt als schietschijf voor de nieuwe militairen, gewoon ronduit belachelijk. Momenteel zijn ze dus beschermd! Omdat we de volgende dag naar Phnom Penh gaan, willen we eigenlijk dit keer een kamer geboekt hebben, en vragen de hotel bediende of we even kunnen bellen(tegen betaling)Kan niet,onmogelijk. Met verheven stemvragen we hoe het dangaat alshet gaat om reseveringen og nood.( Er staattoch ookeen telefoonnummer op het reclame bord!)Enfin de volgende dag vnden we iemand waarbij we kunnen bellen. Ook dit maken we later nog een keer mee. Om 4 of 5 uur midden in de nacht worden we trouwens gewekt door een grote trommel geluid. Dit schijnt elke middag en heel vroeg in de ochtend te gebeuren in de tempel met een grote drum, voor 3 maanden lang, in het regenseizoen.Fijn. Pnohm Penh: Na een 6 uur durende lokale busrit belanden we in een tuk tuk die ons naar de plek van bestemming brengt. De no 1 keus van de heilige Lonely Planet.Nooit meer dus. De ultieme backpacker fabriek.Zoeites hebben we nog nooit gezine. ONdanks dit nemen we de kamer het is immers dichtbij alle bezienswaardigheden. De Lp neemt dus in populariteit enorm toe, wat ten koste gaat van de prijs van kamer en eten. En omringd door zoveel mede backpackers is not our cup of tea. Omdat we niet stil kunnen zitten, doen we meteen de Royal Palace/Silver Pagoda aan. The royal palace is in 2 keer gebouwd, de 1e in 1434 en de 2e in 1866. Het is 435 m lang en 21 m breed. We zien allerlei tempels in vele kleuren en vormen. Zo ook de troon hal en het paviljoen van Napoleon 3e. Ook zien we de Silver Pagoda oftewel de Pagoda of the emererald buddha.Een mooi groen oplichtend buddha beeld in het midden avn de zaal, waarvan de vloer compleet van zilver is. Wat een contrast al dat goud en zilver met de arme bevolking van Cambodia. Cambodja is een erg arm land dat nog steeds in de opbouwfase zit. Het land is gekweld door Pol Pot , leider van Kmer Rouge wat het land totaal verwoedst heft. Later ontdekken we wat een verschrikkelijk persoon deze Pol Pot wel niet geweest is. Na wat huishoudelijke dingetjes gergeld te hebben bekijken we Johny English op onze kabel tv met een Ankkor bier. Gierend van het lachen vallen we in slaap.Het is 0800 en de tuk tuk brengt ons op weg. We passeren het onafhankelijkheids monument en komen aan bij de 'killingfields' van Choeung Ek.(massagraven) We komen zo meer te weten over Pol Pot en de Kmer Rouge. OMringd door massagraven staat een witte stupa met daarin meer dan 8000 schedels.Het dient als herdenkings monument. Het was Pol Pot die de hoofdzakelijk Cambodianen afranselde, martelde, en vervolgens op gruwelijke wijze doden.De brute handelwijze van de man is niet te beschrijven.We voelen ons erg bedroefd en geschokt. We zien diverse massagraven, botten en martelwerktuigen.Na 1.5 uur vinden we het genoeg en vertrekken we naar het Tuol Sleng museum.Een voormalige school die omgebouwd is tot een gevangenis ten tijde van PP.Uiteraard nu opengesteld voor publiek en dient als museum. Ook hier staan we oog in oog met de gruwelijkheden destijds.Foto s van mensen waarbij de ogen vragen om hulp.Laat de fotos maar spreken. Na een goed uur lopen we diep getreurd naar de Tuk tuk.En dan te bedenken dat PP nooit een terechte straf heeft gehad en op natuurlijke wijze is gestorven, voor vele Cambodianen een moeilijk iets.We brengen de middag door aan de waterkant en brengen een bezoekje aan de winkel 'colours of cambodia', waar al het geld direct naar goede doelen gaat. Vele dingen zijn ook gemaakt door mensen die van de straat zijn gered of gehandicapt zijn. Even wat kaartjes op de bus bij de Cambodja PTT en dan meteen naar het National museum. Wat voor ons niet echt de moeite waard is maar het gebouw zelf wel.Dus even wat kiekjes gemaakt, vooral de binnentuin is erg mooi en rustgevend, een heerlijk iets in de drukke stad. We sluiten de dag af met een overheerlijk krekeltje bij een lokale markt. De 2 kramen zijn vol met kuikens, spinnen, krekels, sprinkhanen, slangen en ander gespuis...brrrr...(de krekel smaakte overigens naar chips)Voor liefhebbers zie fotos! Terug aangekomen bij het backpacker huis vragen we of we ven kunnen bellen.Weer hetzelfde liedje: 'No have' . Dit keer zet Patrick zijn verheven stem op in de drukke eetzaal en hup daar is toch een mobieltje, het is dus toch mogelijk. We boeken een kamer in Siem Reap, dat vlakbij Ankor wat ligt, een van de 7 wereldwonderen.

De volgende dag komen we na zo'n 7 uur rijden aan in Siem Reap en hebben een luxeuze kamer voor 10 usd tot onze beschikking. Het valt ons op dat een aantal vrouwen hier in cambodia in pyjama lopen-overdag-. Hier schijnt niet echt eenreden voor te zijn anders dan dat ze het comfortabel vinden. Na een verfrissende douche en wat huishoudelijke taken(!) , ja de was moet ook gedaan, rusten we lekker uit onder de wapperende fan.Het is aardig heet. 's avonds ontmoeten we zoals afgesproken Timme en Kirsten weer. Met hen eten we in een heerlijk resaurantje , regelen een tuk tuk voor de volgende dag en sluiten e avond af met een cocktail in een hipe loungebar die je niet zou verwachten in dit land. Jammer van de oudere blanke mannen die aan de jonge cambodiase jongens zitten te friemelen en andersom. Patrick ontwaakt de volgende ochtend verkouden, paracetamol moet hem op de been houden want vandaag staat Ankor Wat op het programma.AW is de trots van Cambodja, niet voor niets is het nationale bier hierbnaar vernoemd.Dit groots tempel complex stamt uit tussen de 9e en 13e eeuw, en het is zo groot dat je hier wel een paar dagen nodig hebt om alles te willen zien. Nu willen wij niet alles zien en willen hier een dagje spenderen, genoeg om de 3 opvallendste tempels te zien.Met z'n vieren hebben we een tuk tuk gehuurd en zien we:Angkor Wat, de grootste, Angkor Thom, met zijn gezichten verborgen in de stenen, en Ta Prohm, welke we eigenlijk de mooiste vinden. Hier zijn bomen en hun wortels verstrengeld in de ruine van de tempel en de muren eromheen, prachtig. We sluiten de dag af met een zonsondergang vanaf een hevel, helaas de zon heeft plaatst gemaakt voor wolken.Maar het is genoeg voor vandaag,struinen alngs de vele tempels is vermeoiend. Patrick voelt zich ook aardig belabberd en na afscheid te nemen van Kirsten en Timme besluiten we terug te gaan naar het hotel. Na een check met de thermometer blijkt dat patrick wat verhoging heeft en voelt zich steeds belabberder. Na een avond en nacht rust is de situatie nog steeds hetzelfde, we houden het vochtpeil goed op peil en checken de temp. regelmatig. Het blijft echter boven de 38, iets verontrust brengen dus aar een bezoekje aan een kliniek met engels sprekend personeel.Er wordt eerst getempt, het is inmiddels opgelopen naar 38.8 Dan wordt een bloedtest afgenomen om malaria en dengue uit te sluiten. We moten een uurtje wachten op de uitslag.Gelukkig wijst de test uit dat Patrick niks onder de leden heeft. Gewoon een fiks virus dus.De tuk tuk brengt ons wer terug naar het hotel, hij is niet geintresserd hoe het gaat maar vraagt wel de dubbele prijs voor het korte ritje. Mooi niet dus. We blijven nog een dag extra totdat patrick zicheen stukbeter voelt. Ton le Sap. Dit is het grootste meer van Z-O Azie. Hier varen we in een overvolle boot overheen naar Battambang.Vanuit daar zullen we de grens oversteken naar Thailand. Onderweg komen we langs dorpjes die drijven op het water, een mooie rit, ook de rivier die dicht begroeid is naar het meer toe is erg mooi. Battambang is niet veel bijzonders, 1 nachtje is genoeg hier. Er is een kapper dus patrick laat zijn inmiddels echte baard trimmen. De volgende ochtend genieten we van een gezond ontbijtje van muesli met joghurt en vers fruit. We zien hoe ene paar jonge straatkinderen bedelt en de restjes uit de bijna lege soepkommen leegslurpen. We geven ze een bakje met mango wat gretig wordt aangepakt. Erg triest. We vertrekken om 1115 uit het hotel, achterop de brommer naar de hoek waar onze bus vertrekt. Helaas nog een uur wachten want de bus gaat pas om 1230. Inmiddels hebben zich er een hoopmensen verzameld die, als de bus dan eindelijk arriveert, zich supersnel een plek weten te bemachtigen. Geen plek voor ons, die ok nog bijns de dubbele prijs hebben betaalt(blijkt later). Dat wordt dus staan.Geirriteerd hangen we voor de ingang van de bus, om zo nog wat van de verse smoglucht in te ademen.Wie weet hoe lang het nog duurt voordat de bus daadwerkelijk vertrekt.Plotseling zijn er 2 plaatsen vrijgemaakt en kunnen we toch zitten. De weg is vrij goed totdat we Poipet(grenspaats) naderen.Hier nog geen asfalt, en de vele regen heeft voor een grote moderpoel gezorgd.Het is een erg armoedig gezicht vooral nu het ook nog een hard regent. De bus stopt en de motorijders staan klaar om ons het laatste stukje naar de grenspost te brengen. Gelukig is er ook een tuk tuk zodat we droog overkomen. Het is druk, eerst in de rij voor een stempeltjeuit Cambodia. Dag Cambodia, hopelijk zal het je in de toekomstgoed vergaan

Laos

20/7/08 t/m 1/8/08 : Laos

We gaan met een bootje naar de overkant waar we het visum wordt gemaakt. Wat een hoop backpackers,Laos is populair geworden.De meeste doen het beroemde rondje, Thailand, Loas, Cambodja.Maar we ontmoeten in Laos ook ander soort reizigers, erbovenuitstekend een meisje dat al een aantal jaren op fiets door de wereld fietst in haar eentje.Kijk, dat is andere koek, echt avontuur. Maar we bekennen eerlijk dit is avontuur genoeg voor ons. Het is weer een uurtje wachten voordat het busje vertrekt naar Luang Nam Tha ten noord oosten van waar we de grens oversteken. Het busritje is 7 lange uren rijden maar wat een rust hier, we zijn een van de weinigen om de nieuwe weg en worden omringd door groen. Het is wel een apart gezicht, of liever gezegd lelijk,de asfalten weg vlak langs de nog originele huisjes.We zijn weer helemaal gaar gekookt als we het kleine plaatsje binnnen rijden. Een goed bed doet wonderen. We vallen om 1900 in slaap en hebben de slapeloze nacht weer ingehaald. Maar goed ook, want we nemen meteen deel aan een 2 daagse trekkingrondom het NPA, Nam Ha National Protected Area.We doen dit via de lokale weg, het ecotourism project, welke op een verantwoordelijke manier trekkingen organiseert.Een deel van de opbrengst gaat naar de tribed zelf en ze berperken de hoeveelhied en aantal keren van trekkingen. De eerste dag begint met een kort bezoekje aan een markt, hier een aantal dingen proeven,allerlei geurtjes komen je neus binnen.Dan is het op naar het begin van de wandeling,we zijn met een groep van 9 en 2 gidsen, eentje om het vak te leren.We lopen langzaam omhoog, en is best even klimmen. Wat een geluk hebben we met het weer, het is nu regenseizoen maar tijdens de beide dagen blijft het heerlijk droog. Groen veel goen. Welopen door wat dorpjes, waaronder Khmu en Lanten.Deze laatste tribe is nog echt heel traditioneel, lopen nog in tradiotionele keding rond(willen helaas niet op de foto.) Bij ene prachtig uitzicht genieten we van een lunch gegetendie wordt geserveerd opbananenbladeren. Wat is het wennen met je handen eten, het is wel makkelijk dat het hier kleefrijst is, dat vormt een klompje wat je makkelijk kan oppakken. Erbij wordt fijngemalen aubergine met pepers, groene pompoen en eend gegeven. Aan het eind van de middag komen we aan in een dorpje waar we overnachten. We lopen er eventjes rond, je voelt je een beetje een indringer maar het is zo fantastisch om de mensen hier te zien, nog zo primitief en wat zijn er mooie plaatjes bij.De camera maakt wederom weer overuren, nadat we netjes elke keer om toestemming voor een foto vragen. De kinderen zijn meestal erg willend, hoewel sommigen ook verlegen. ' s avonds weer een feestmaal van allerlei groenten en ook weer eend, en er wordt getrakteerd op het nationale drankje LaoLao, wat lekker in de maag brandt. En zorgt voor een diepe heerlijke slaap. De volgende ochtend een klein beetje uitslapen, ontbijten met rijst en ei en weer op pad. We lopen een lang stuk langs een rivier en zien mooie bruggen gemaakt van enkel bamboe. Wederom door dorpjes en eten lunch bij de Lanten tribe. Deze dus nog heel traditioneel in een soort blauw kostuum, erg verlegen. Een kiekje maken we van een aantal spelende kinderen. Dan is het flink klimmen maar we worden beloond, ineens lopen we in het primair junglebos met prachtig grote bomen langs heldere beekjes.En mooie uitzichten niet te vergeten.Een fijne trek. Terug belonen we onszelf met een Laos biertje(ja we zorgen goed voor onszelf) en omdat we zoveel rijst hebben gegeten en het aanbod van franse fritjes er is, nemen we ieder hier een bordje van. We worden vergezeld door een belgisch stel, het is gezellig babbelen.Onderweg ontmoeten we vele mensen en wisselen zo ook veel reisinfo aan elkaar uit.Wel handig. woe 23. We staan om 0630 op ookal ligt het bed zo heerlijk en pakken de rugzakken weer in.Na het ontbijt willen we met de lokale bus onze reis door laos voortzetten, maar het aanbod om voor 4 euro meer in een comfortabele minibus te zitten slaan we niet af. Het zijn weer 7 lange uren en dan is zo'n busje toch wel erg prettig. De ervaring met de lokale bus komt vast nog wel.We bezoeken onderweg ook nog een waterval en yvonne proeft tijdens de lunch een onbeked uitzient stukje vlees wat blijkt 'inside of pork' te zijn. Luang Prabang, World Heritage Listed,staat bekend om de Franse architectuur en mooie ligging.We komen hier smiddags aan, doen niet veel meer dan een kamer boeken, over de avondmarkt struinen en internetten. 's ochtends staan we bijtijds op, onbijten, en lopen omhoog bij de Phu Si, een flink aantal treden omhoog mar een goed uitzicht bijna 360 graden.Dan aan de overkant hiervan is het oud paleis wat na de revolutie is omgetoverd in een museum.Hele korte mouwen worden hier niet geaccepteerd, schoenen moeten uit en alle tassen en camera's mogen ook niet naar binnen.Leuk om gezien te hebben, maar doet ons herinneren dat we paleis het Loo veel mooier vinden. Het is druk met touristen, vakantietijd, we merken het goed en vooral hier lijkt het of er een groot blik met Nederlanders is aangebroken.Een beetje verloren lopen we langs de oevers van de mekong als we worden aangesproken door 2 andere touristen die vragen of we ook de waterval willen bezoeken. Patrick als waterval-gek zegt natuurlijk geen nee. Het schijnt ook een mooie waterval te zijn, de tat Kuang Sina een 3 kwartier in de tuk tuk (lokaal vervoer, kruising tussen een auto/jeep/moter) komen we aan.Op de weg ernaar toe komen we eerst bij een beren rescue centre/opvang.Hier kunnen we de Aziatische zwarte beer zien(oftewel Moon bear-door zijn witte halve maan op de borst)Helaas zijn er van deze mooie dieren nog maar 25000 over de hele wereld. Deze beer wordt illegaal gevangen en ook 'gekweekt' . Omdat het gal uit de galblaas wordt gebruikt voor een aantal medicijnen(mn chinese). Er wordt een stalen catheter in de beer geplaatst om zo het gal te verkrijgen. De beren die hier zijn opgevangen zijn gered uit de handen van smokkelaars. Neem een kijkje op de website: http://www.bearlaos.com/ We waren blij verrast deze opvang te zien! Ook was er een tijgeropvang waar ze 1 tijger hadden (ook gered uit de verkeerde handen)maar die helaas is overleden afgelopen mei na een aantal jaren. Dan komen we bij de waterval, prachtig!!!!Erg nat, door de wind en heel veel water is het een beetje of je in de regen staat maar het is het waard. We maken weer veel kiekjes voodat we terug keren naar LP. We nemen een bootje naar de overkant van de Mekong rivier, en worden daar door een monnik begleid naar een grot die wel 100m diep is.(Wat Tham Xieng Mean)Het is er erg benauwd, niet veel zuurstof.Verder staat aan deze overigens heerlijke rustige kant ook nog een mooie tempel (Wat Long Khun)en klimmen we op een heuvel naar een tempel (wat Chom Phet)welke ook weer een mooi uitzicht geeft. Dan is het tijd voor nog een tempel, de Wat Xieng Thong, gebouwd in 1560. De monnikken zijn mooi in hun oranje gewaad. Het einde van de middag is inmiddels genaderd, na vervoer voor de volgende dag geboekt te hebben en op de nightmarket een hapje gegeten te hebben, roept het bed.We willen nog even pinnen maar de pinautomaat weigert, misschine heeft hij te hard moeten werken met al die touristen.Terwijl we na staan te denken over watwe nu moten doen, wordt ons door een jongen gvraagd of we opium willen of misschien marihuana. Nee bedankt.Gelukkig hebben we nog wat thaise baht die we omwisselen in Kip(laos eenheid).Probleem opgelost. Dan is het wederom vroeg op(uitslapen is er niet vaak bij voor ons) , vertrek naar Vang Vieng.Samen met nog een bus vol met touristen.We huiveren ene beetje om naar deze plaats ten zuiden van LP te gaan, aangezien het als party stad bekend staat. En je zou ook zo weer om willen keren als je het centrum van VV inkomt: restaurants die herhalingen afspelen van tv serie Friends, Pizza op de hoek en meisjes paraderen in hun bikini,sommige backpackers zuipen zich eigen klem voor/tijdens hij gaat 'tuben' (hangen in een rubberen band in de rivier). Maar we zetten de kiezen op elkaar en vinden een prima overnachting aan de Nam Song rivier.Heerlijk stil hier. Erbij zit een restaurant met vriendelijke familie als eigenaars.We genieten van een lao biertje terwijl het langzaam donker wordt. uit het niets komen er 2 aangeschoten touristen uit het water met hun rubberen bandje, en gaan op de oever, in het oog van iedereen, nogal erg intiem liggen doen om het zomaar te zeggen. De vader schudt triest en afkeurend zijn hoofd en wij hebben medelijden. Als ze nog verder gaan, roept hij ze toe oim ergens anders heen te gaan. Gelukkig staan ze meteen op en weg zijn ze. Je moet je voorstellen dat dit een Aziatisch land is en genegenheid tonen (als stel/echtpaar) in het openbaar wordt niet op prijs gesteld. We praten even met de man en zegen dat we ons schamen voor deze mede reizigers. De kinderen zijn notabene nog op.We gaan wat met ze tekenen en voor we het weten is het alweer laat. De volgende dag huren we 2 fietsen,2 euro voor de hele dag.We gaan de brug over en nu komen we in het paradijs van VV; groene rijstvelden omringd door bergen en hun indrukwekkende kliffen, we fietsen door dorpjes heen en kijken onze ogen uit. In dit gebied zijn vele grotten, we kiezen er eentje uit waarvoor we eerst over een heel nat en moderig paadje moeten door de rijstvelden heen. Dan komen we bij een tafeltje waar 4 kinderen zitten met hun kaartjes verkoop.Zenventig euro cent pp.Twee van de kids begeleiden ons naar de grot. Zo'n jaar of 10 maar ze doen zich heel proffesioneel voor. Gewapend met zaklampen,voor in de grot, gaan we op pad. Na 5 min lopen wordt er al gevraagd of er een 'tip for guy' (tip voor de guide)is. Dat komt wel aan het eind zeggen we. Het is een klim naar boven voordat we bij de ingang van de grot aankomen. Het is best warm, de zon schijnt aardig niks van het regenseizoen te merken. Het is wel koel in de grot, deze was vroeger een schuilplaats tijdens de oorlog. Er zijn een aatal druipstenen te zien en vele handjes van modder op de muren-er zijn ons al mensen voorgeweest uiteraard. Uit de grot gekomen wordt er weer gevraagd voor de 'tip for guyd', begeleid door een allerliefst gezichtje.Ja, als we beneden zijn. We lopen door ene heerlijk verkoelend beekje en het jongetje laat ons zien hoe je van de balderen van een bepaalde struik zeep kunt maken door ze helemaal in stukjes te scheuren en in je handen te wrijven.Handig.En goed voor onze modderige benen. We fietsen tot we letterlijk niet meer verder kunnen, een bamboe brug is aan vervanging toe en de rivier is te diep om met fiets over te steken. Patrick duikt even het water in. We fietsen weer terug langs de koeien die gewoon heerlijk los lopen, prachtige vlinders die niet te fotograferen zijn, en genieten van de rust. We besluiten nog een grot te bezoeken, en deze is wel erg mooi, met een liggend boedha beeld in het midden.Het licht schijnt prachtig naar binnen. Weer beneden gekomen(ook voor dezeeen klim vooraf) mogen we een duik nemen dat zat bij de entree prijs in dus wenemen het ervan.Gewoon met kleren aan erin,zijn diemeteen gewassen.Er hangt ook een touw met een stokjeover het waterdus dat moeten we even uitproberen, erg leuk. Weer terug op de fiets wapperen onze kleren al gauw droog.We besluiten nog een grot de bezichteigen maar helaas is deze bij aankomst al gesloten.Wel kunnen we nog even het 'blauwe water' in, wat Patrick doet samen met een groepje Chinezen, die lekker in het water rochelen. Dat we in oktober naar China gaan, verstaan ze niet.Ook niet met een beetje gebarentaal en het laten zien van ons visa. Dat gaat nog leuk worden straks. 's avonds eten we heerlijkeen bananenpannekoekje en daarna bij een kraampje een 'echte maaltijd' en als toetje zoete rijstmet fruit. Je krijgt honger van al dat gefiets. We zouden hier best nog een dagje kunnen blijven maar hebben niet gek veel tijd meer, dus de volgende dag rijden we in een volle bus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Het is zoeken naar een slaapplek, alles schijnt vol te zitten na bij een aantal navraag te hebben gedaan staan we puffend op de stoep. Een tuk tuk stopt en weet wel een plekje, het is (natuurlijk) van zijn neef. We gaan mee en de kamer is redelijk en de prijs -na afdingen -ook.Helaas op de 4e verdieping, heel wat trappen op maar maakt niet uit, we hebben een plekje.Het blijkt echt de laatste te zijn want eenvolgende stelwordt afgewezen-full! We struinen een beetje in de omgeving, eten een hapje op de oever van de Mekong, aan de overkant kan je Thailand zien.Yvonne laat haar onderbenen en oksels waxen, zeer pijnlijke ervaring niet voor herhaling vatbaar. We eindigen da dag met internet, om de vele fotos op cd te zetten en een aantal op de website. ma 28 Vroeg op, we huren een brommer en sjeezen naarde ambassade van Cambodja.Dan is het een aardig stukje verder, langs de Mekong, via de Friendshipsbridge,naar het Buddha park.Hier staan vele hindu en boedha beelden in een rustige tuin. Onderweg nemen we een soep als ontbijt. Even wennen, maar heerlijk. Een veel te grote kom compleet met verse kruiden en groenten. Dan bezoeken we wat bezienswaardigheden in de stad zelf. De That Dam(black stupa), wat we niet echt mooi vinden om te zien..Wel mooi is de franse arc de triomphe oftewel Patuxai.Dit is een oorlogsmonument gebouwd in 1969 met cement dat eigenlijk bedoeld was om een nieuwe luchthaven mee te bouwen. Weer op de brommer en we rijden naar de gouden Pha That Luang,het meest belangrijke nationale monument van Laos. We hebben al vele tempels gezien maar er owrdt er nog eentje aangeraden door de bijbel van de backpackers(LP) ookal heb je al vele tempels gezien. Wat Si Saket, de oudste tempel van Vientiane, gebouwd in 1818. En hij is mooi, omringd door een muur met kleine holletjes waarin allemaal buddha beeldjes in staan.De moeite waard. Na een vlug bezoek aan het postkantoor gaan we weer terug naar de ambassade om onze paspoorten met cambodja plaatje erin op te halen. Zo hebben we ons weer geld uitgespaard want je kan het ook door een reisbureau laten doen maar daarvoor betaal je aanzienelijk meer. Een klein stukje daarvan af ligt een tempel in een bossig gebied waarbij vlakbij een tradiontionele massages worden gegeven.Dat willen we wel even ervaren.Voorafgaand mogen we in de sauna , dit alles in een houten huis op palen. Het begint te regenen en we genieten van een kopje thee na een koude douche. De massage is heerlijk, anders.We horen wat botje kraken. Als het allemaal is afgelopen moeten we helaas weer op de brommer, het spettert nog een beetje en als we Vientiane binnenrijden begint het weer te storten.We schuilen terwijlde flinkeonweersbui afneemt. Na eindelijk een keer te hebben uitgelapen, lopen we wat rond in Vientiane.We drinken een lekkere fruitshae, dit keer een echte zonder al teveel ijs en geen water. We verwennen onszelf met lekkere broodjes, een fijne afwisseling naasr zoveel rijst en noodles.Een kort bezoek aan de markt en dan langs bij restaurant & shop Makphet, gerund door ex straatkinderen, georganiseerd door 'friends international'. Dan is het wachten tot de minibus ons komt halen en ons overzet in de grote slaapbus.Hierin heuse bedden ipv stoelen, alhoewel we wat krapjes liggen. OM 2200 rijden we weg en om 0600 s'moregens komen we aan in Pakse in het zuiden van Laos.Na wat rondwandelen worden we door een man op straat aangesproken , hij weet een gloednieuw guesthouse. En het is nieuw, constateren we nadat we hem gevolgd zijn. Net 2 weken geleden geopend, de verf is net droog en het linnengoed helemaal vers. We krijgen een warm onthaal door de familie met de praatgraage eigenaar. Een korte slaap en douche doet wonderen en een paar uur later zitten we voor een ontbijtje in het 'centrum' van Pakse.We huren een brommer en rijden meteen 1.5 uur naar Phu Champasak.Een 1500 jaar oude tempel ruine, prachtig en rustig gelegen aan de andere kant van de Mekong(debrommer gaat gewoon mee op het bootje) Deze ruine staat op de wereld erfgoedlijst en we vonden het allebei erg mooi. De volgende dag bezoeken we het Bolaven plateau met zijn 4 watervallen; Tad Paxuam, Tad Lo, Tad Niang, Tad fane. De wegen zijn goed op 1 na, het is erg glibberig maar patrick weet zich erdoorheen te slaan. We worden toegezwaaid door vele kinderen die het nog bijzonder vinden om een stelletje blanken te zien.We genieten weer van een flinke kom soep en komen langs een groente/fruit marktje waar we wat van meenemen voor de familie van het guesthouse. Het is flink wat km op de brommer, we krijgen een beetje zadelpijn.Maar het is het waard, langs alle afgelegen dorpjes met hun dieren die gewoon lekker los lopen. Soms moeten we stoppen voor een kudde koeien/runderen of varkentjes of geiten die ineens oversteken.Lekker landelijk. Voor we de 'stad' weer ingaan drinken we een Lao biertje (errg lekker)en proosten we op Ineke's verjaardag.Na een bus gebeoket te hebben voor de volgende dag naar Sipandon, bellen we nog even met Ineke om haar te feliciteren.

1/8 Om 1030 komen we aan in Don Det, 1 van de 4000 eilanden helemaal in het zuiden van laos.Het is niet echt het goede seizoen, het regenseizoen, omdat het water zo hoog stata dat vele eilanden onder water staan of grotendeels. Maar het is heerlijk rustig hier.We ontmoeten Timme en Kirsten een leuk Nederlands stel met wie we een primaovernachtingsplek vinden aan het water. We ontbijten lekker en rusten uit in de hangmat, wandelen wat rond. Daarna doen we onze research voor een tour om de met uitsterven bedreigde Irrawaddy dolfijnen te spotten. Het heeft wat voeten in de aarde, want we willen daarna meteen door naar Cambodja daar het al vlak bij de grens ligt.We sluiten de avond af met zijn vieren met een etentje en ' Lao lao' een sterk drankje.Het is erg gezellig. Na een korte nacht wordt Patrick wakker gemaakt door Yvonne en wordt gefeliciteerd want Patrick is jarig vandaag!!Gefeliciteerd!!!We vertrekkenvroeg om eerst een waterval te zien(khone phapheng) gevolgd door een boottocht naar de oever van Cambodia.Daar is een goed viewingpoint om de dolfijnen te zien, en we zien ze dan ook!Na een klein oponthoud(de chauffeur probeerde ons meer geld te vragen)steken we de grens over met Cambodia.Nog eerst even een stempeltje halen voor geld om Laos uit te kunnen. We vonden het erg mooi en leuk in Laos!

Thailand deel 1

6/7/08 t/m 19/7/08 : Thailand- deel 1.

De grensovergang verloopt voorspoedig, een briefje invullen, stempeltje, klaar. Gelukkig, want we willen de trein halen naar Bangkok. Deze gaat om 1400 in Sungai Kolok, grensplaats in Thailand.We kunnen rustig aan doen blijkt later want de klok is hier een uur achter.De thaise taal klinkt zo anders dan het Indonesich enMaleis en de uitspraak is moeilijk.Van ieder land willen we altijd iniedergeval weten hoe je hallo en dankjewel zegt, maar het is even oefenen.
Er is volop politie en leger aanwezig in en rondom het station. Dit vanwege onrustigheden tussen bepaalde groeperingen.Ook als we even later de trein ingaan zijn er mensen van het leger.Deze blijven gedurende de rit door de zuidelijke provincies waar het nodig blijkt te zijjn.
Deze trein is een slaaptrein naar Bangkok (ong 1000 km) we zullen de volgende ochtend om 1030 arriveren. Het is lekker koel in de trein en al gauw komt een jongeman met een menkaart onze bestelling opnemen voor avondeten en ontbijt.'s avonds komt er iemand die onze zitplaatsen omtovert in 2 bedden. Het ligt verrassend lekker al maakt het schommelen van de trein je een paar keer wakker.
We ontwaken vroeg en zien zo de zon opkomen in een mooi landschap.De bedden worden weer opgeklapt en het ontbijt geserveerd.De jongeman is plotseling de 'fixed price' vergeten en vraagt 20 baht meer, maar wij zijn inmiddels ervaren en vragen vriendelijk om de originele prijs.Altijd blijven lachen en vriendelijk blijven is belangrijk, kwaad worden betekent gezichtsverlies en is niet acceptabel.Vaak is het ook zo als je iets vraagt en ze weten er geen antwoord op, ze gewoon vriendelijk blijven lachen en maar een beetje ja knikken. Dat vinden ze beter dan nee verkopen.Handig om te weten.
En zo glijd de trein langzaam de buitenwijken van Bangkok binnen, we hebben het naar ons zin in de trein en hebben niet veel moed om straks te moeten uitsappen in de grote stad. We zien op tegen alle dingen die we moeten regelen daar.Er komen weer mensen met hun handelswaar de trein in we kopen een lekkere verse kokoskoek achtige cake. En dan is het 1130 en moeten er toch aan geloven, Bangkok staat op ons te wachten.
Bangkok:
We willen nog even verwend worden en nemen vanuit het treinstation een taxi. We zoeken een guesthouse on het oostelijk gedeelte van Bangkok , Siam Square , omgeven door de modernste shoppingcentrums.We kiezen voor deze plek omdat het centraal ligt om diverse ambassades te bezoken en wat dingen te regelen. Dat nemt al onze tijd in beslag, het vervoer is prima we nemen de hoge skytrein afgewisseld met de metro. Hierstaat een bewaker voor elke ingang die zogenaamd de tassen moet inspecteren.Hij gluurt met een zaklampbij onze grote rugzakken naarbinnen omop die manier1/10 van de hele inhoud te kunnen zien. Heeft weinig zin dus zonde van het geld. Het regent een paar keer en bij de ingang van det rein staat ook een rekje met speciale plastic zakjes voor om je natte paraplu te doen. Het moet niet gekker worden. Ze zijn dol op verpakken hier, het kleinste item wordt ingepakt voor je tenzij je net als ons weigert.Zo ook bij de 'go green' gourmet market, in een van de shoppingmalls. Het duurt even voor ik een antwoord krijg waarom ze het logo Go Green hebben,het blijkt toch voor het milieu te zijn,maar waarom dan al die plastic zakjes? De klantvriendelijkheid blijkt toch voor het milieu te gaan.Helaas.En zo goed gaat het niet met de natuur in Thailand, er is zo maar weinig natuur over.Er staan ook veel dieren op de lijst van bedriegde diersoort. ' avonds zien we een indrukwekkende openlucht foto tentoonstelling over de impact van de mens op de wereld.Zelfs een foto van de bollenvelden in Nederland.. (Over de grote hoeveelheden chemische bestrijdingsmiddelen die gebruikt worden.) Als je geintresseerd bent zie: http://www.yannarthusbertrand.org/

We brengen een bezoek aan de Chinese ambassade waar een aanvraagformulier voor een visum halen en de volgende dag weer terugkomen. Met ingevuld formulier en pasfoto. Maar we worden geweigerd vanwege de ' regulations '. Deze regels die in april zijn ingegaan en t/m half september duren laten je als backpakacker China niet binnen, tenzij je een vliegticket en hotelreservaties hebt. Aangezien we deze niet hebben worden we afgewezen. Ookal willen we pas in Oktober naar China. We worden gered door een reisagent die we de vorige dag ook al hadden gezien en vele visas regeld. Ook voor ons krijgt hij het voor elkaar-maar dan wel voor de dubbele prijs.Hoezo corruptie. Het visum voor Vietnam gaat een stuk makkelijker en hebben we nu ook in ons bezit.Dan brengen we nog een bezoekje aan reisbureau's en vliegtuigmaatschappijen, maar geen succes met het regelen van dingen die op ons lijstje stonden.

do 10/7 We checken uit, we hebben genoeg van de stad en regeldingen en reizen naar het noorden.Ruim 2 uur later met de trein staan we in Ayuthaya, de voormalige hoofdstad van Thailand. Het iss ene soort van groot soort eiland dar het omgeven in door water om de toenmalige indringers buiten te houden. We bezichtigen hier wat mooie tempels, met een tour en zelf per brommer. De brommereigenaar wil de brommer voor ons uittesten maar valt hierbij lelijk daar hij het gas ingedrukt houd terwijl hij naast het voertuig staat en hij dus meegesleept wordt de arme man. Gelukkig is alleen de brommer gewond.Wat Phra Mahatat, is een van de meest bezichtigde bezienswaardigheden een Buddha hoofd verstrengeld in de wortels van een boom. Je mag niet te dichtbij komen en bukkend moet je een foto maken. Als je de regels overtreed, meestal uit ontwetendhied, wordt je teruggefloten door ene soort agent of deze persoon springt voor je camera om je te beletteen.Met de tour komen we ook bij een soort verpleeghuis voor oudere olifanten die in oude dagen hebben gewerkt in de loggingindustie. Deze in afgeschaft in de jaren '80 waardoor vele zijn gebruikt in tourisme op een vervelende manier en mishandeld zijn daar ze immers geen geld meer opleverden.Hier worden ze lekker vertroeteld en goed behandeld, er zijn ook vele jonge olifantjes bijgekomen. Verder dus vele tempels, vele budda's.Sommige aan het vervallen, sommige gerestaureerd niet altijd ten goede. De volgende dag gaan weer verder, de nachttrein was laast zo goed bevallen dat we de nachttrein nemen naar Chang Mai, meer noordelijk. Helaas is een half uur voor vertrek op het stationniet vroeg genoeg, de 1e en 2e klas kaartje zijn al uitverkocht.Dus zit er niks anders op dan 3e klas de nachttrein in te gaan, wat betekent weinig tot geen slaap op deze oncomfortable bankjes met zeer weing ruimte.Wel praten we leuk met een thais meisje die vlot engels spreekt en we zo een vragenuurtje houden. Om 0700 de volgende ochtend arriveert de trein, eindelijk. We hebben beiden een houten kont en voelen ons niet erg fris meer.Meteen op zoek naar een slaapplek we vinden een guesthouse met zeer vriendelijke mensen. We boeken daar meteen een drie daagse trek die de volgende dag begint. We bezoeken nog even de oudste tempel van Chang Mai en doen het verder rustig aan daar we nog aan het bijkomen zijn van de nachttrein, we hebben ene beetje een jetlag gevoel. De trek is erg leuk, we maken de eerste dag een olifantenrit, je beseft nog meer wat een grote beesten het zijn nu je erop zit. Goede ervaring.Dan is het lopen vor 3 uur naarde Karenhill tribe. De mensen hier leven nog echt een aantal jaren terug in de tijd met hun mooie kleurige kleding.Hier kunnen we zien hoe ze de rijst bewerken, dwz de kaft van de rijst halen door met hout erop te stampen, zie foto.'s avonds drinken we thee bij een van de mensen thuis rondom een vuurtje. De 2e dag lopen we veel, een prachtige omgeving, jungle afgewisseld met rijstvelden en een enkel maisveld ertussen door.De 3e en laatste dag gaat we bamboe-wildwater-varen; op bamboe vlotten de rivier af.Wat is dat bamboe toch sterk en er wordt ook van alles mee gemaakt.We bezichtigen een waterval op de weg terug. Terug in Chang Mai, een drukke stad is het geworden en een broedplaats van backpackers. 's avonds gaan we met een paar van de groep wat eten en drinke, we eindigen bij een soort reggea tent welke een prachtige atmosfeer heeft. Jammer van de kleine kinderen die spulletjes moeten verkopen en de jonge olifant welke je bananen kan voerendoet ons de das om, weg hier. patrick neemt het schrijven over! We besluiten ChangMai met 1 dag te verlengen , om zo ons weer voor te bereiden op de komende dagen, en we hebben natuurlijk aardig wat vuile was wat weer schoon moet. De volgende ochtend nemen we de minibus naar pai, vervolgens een locale bus naar Mea Hong Son. De bus blijkt jammergenoeg vol te zijn. Waarschijnlijk te maken met festiviteiten rondom volle maan waardoor de meeste Thai een lang weekend hebben. Enfin, dan maar op de grond zitten voor de uitgang(zie foto). Overigens een goed plekje voor de open deur, goed uitzicht en een lekker windje. De busrit naar MHS verloopt traag , steile heuvels worden afgewisseld met scherpe bochten. Zo nu en dan worden we beloond met prachtige uitzichten. Na zo'n 3.5 uur gedaan te hebben over 100 km komen we aan in het heerlijk groene MHS. Wat een verademing na Chang mai. MHS ligtin hetNoordwesten van Thailand vlakbij de Burmese grens.Het plaatsje is omringd door bergen en groen-veel groen, zalig. Meteen regelen we een dagtocht voor de volgende dag. 18/7. Een witte jeep komt voorrijden en we beginnen aan onze tocht.Van MHS rijden we naar de longneck Karen Hill tribe village.Dit zijn de mensen met metalen rinen om hun nek. We komen te weten dat het alleen de vrouwen zijn en het plaatsen van de ringen begint al op 5 jarige leeftijd.Ze worden ook wel giraffe mensen genoemd.We lezen dat volgens een belgische onderzoeker niet de nek wordt verlengd, maar de ribbben naar benden worden gedrukt, zo dat het alleen lijkt of de nek langer is maar dat is dus niet zo.(zie fotos)In dit dorp bevinden zich ook de Big ear Karen tribe. Vrouwen met eenuitgerekte oorlel.Beide tribes komen uit Burma, maar wonen nu in Thailand. De twee groeperingen zijn verstoten door de Burmese regering. We rijden verder richting de ' fish cave' . Het landschap is werkelijk fantastisch,wijdse rijstvelden met houten hutten te midden van mistige valleien.De camera maakt overuren,we genieten volop. Bij de fish cave doen we een kleine wandeling en komen aan bij een grot met twee kleine poeltjes, deels ondergronds.In de poeltjes zit het echt tokvol met ik noem het maar Thaise karper, heel apart. We belanden na een goed uur in Ban Ruam Thai village en proeven de lokale arabica koffie en zien een prachtig meer achter het dorpje. onderweg rijden we door verscheidene dorpjes ieder met zijn eigen karakteristieke kenmerken.Het laaste dorpje dat we aan doen is Ban Rak Thai , hier bevinden zich de Chinezen van de Yunnan provincie in het zuiden van China. We bekijken het dorpje en drinken 3 soorten locale thee.Op de weg terug naar MHS bekijken we een prachtige waterval(pha seau) en doen een gezichtsbehandeling met modder bij een mudspa, daar is ook een natuurlijke spring van 70 c. Als laatste een bezoek aan een burmese tempel op een berg met een spectaculair uitzicht over MHS. Een leuke dag weer.

za.We gaan er weer vandoor, er staat nog heel wat op de planning voor de komende weken.We maken weer de ruim 3 uur durende busrit naar Pai, waar we op heden ogenblik zijn. Om 2100 nemen we een busje naar de grens met laos, waar we dus morgen zullen aankomen. Yvonne neemt weer over. Pai is een stad of dorpje op zich. Geliefd onder de 'hippi achtige' mensen.Het woordje pai is een handelsmerk geworden, het staat op ansichtkaarten,tassen en thirts schijnen ineens heel wat te zijn met dit korte, lekker in het oor klinkendewoordje. Vele komen hier om een dgje te raften, een dag tour te doen voordat ze de grens over steken of weer om keren naar changmai.Wij lopen een beetje in de rondte, eten wat en al gauw is het tijd 2100 om met nog een zooitje toeristen in een busje te stappen. Waaronder eenstel klagende, niks is goed, de bus rijd te harden van alle en nog wat. Om 0500 in de ochtend arriveren we bij deMekong rivier, aan de overkant kunnen we Laos al zien. Maar we moeten nog een paar uurtjes wachten,terwijl het langzaam licht wordt.Om 0730 krijgen we een ontbijtje wat bij de prijs in zit.Dan is het de Thaise baht omwisselen in dollars om het laos visum te betalen, en een stempeltje halen om Thailand uit te gaan.